Görülmesi en güç olan şey gözümüzün önünde duran şeydir.

Açıkça görmek lazım. Her bakan göremez, görmek için bakmak lazım.

“Ve ben ara sıra gördüm / insanın gördüğüne inandığını”

Dikkat, aklın en büyük çocuğudur.

Paranoya büyük resmi kaybedip küçük resmi büyük olanın yerine koymaktan kaynaklanır.

Boyu, posu, saç rengi, öfkesi, sevgisi, mesleği hepsini çevirip çerçeveleyip 'Ahmet' diyoruz.

Yalnızca gözlerinle gördüklerine inanırsan başın çok derde girer, beladan kurtulamazsın, çamura saplanırsın.

Kapı açıkken çalışan kişi her türlü kesintiye uğrar.

Farkettiklerin bile yetmesin, baktıkların anlamını yitirsin, hatta sen de; gör!

Bana dikkatinizi neye ayırdığınızı söyleyin, size kim olduğunuzu söyleyeyim.

İnsanlar ışığı görmez, ışıkla görür.

Bana dikkatinizi neye ayırdığınızı söyleyin, size kim olduğunuzu söyleyeyim.

Bir şeyi görebilmek için onu anlamak gerekir.

Ne gördüğümüz, büyük ölçüde ne için baktığımıza bağlıdır.

Bütünün ilk yapılanmasını kavrayamadığımız için dünyadaki her şey bize kargaşa ve yıkıntı gibi geliyor.

Duyduklarımızdan çok gördüklerimizden daha az ikna oluruz.

Gözler sadece zihnin algılamaya hazır olduğu şeyleri görür.

Nereye baktığınıza dikkat edin.

Bir seyi ANLAMAKLA bir şeyi GORMEK farklı şeylerdi.

Yalnız açığa çıkan ışığı görebiliyorsan, Yalnız söylenen sesi duyabiliyorsan, Ne görebiliyorsun, Ne duyabiliyorsun.