Bana yalan söylemiş olman değil, benim sana artık inanmamam, sarstı beni.

Bana yalan söylemiş olman değil, benim sana artık inanmamam, sarstı beni.

Kandırılmışlık hissi gerçekten berbat.

Beni en çok üzen şey: bana yalan söylemen değil, bir daha asla sana inanmayacak olmam.

Az yalan söylenmez; yalan söyleyen her yalanı söyler!

Sonra insanlara güvenmemeyi öğrenirsin, ama onlar değiştin sanırlar.

Kaç tabut gömülecek yeraltına ve kaç kişi gidecek habersiz uzaklara? Kaç yalan yıkacak güvenleri? Kaç satır yazılacak kader kitabına ve kaç dua edeceksin tanrına, kaç damla gözyaşı dökeceksin?

Hiçbir zaman yalan söylemezler, küçük bir uydurma değil, kısmi bir gerçek değildir, ya da herhangi bir kaba gerçek dışı ifade. Hiç yalan yok, bu yüzden saklayacak hiçbir şeyleri yok. Onlar akıllarını açık tutmaktan korkmayan bir grup insan.

Köpekler hiç beni ısırmadı ama insanlar için aynı şeyi söyleyemeyeceğim.

İnsanlara güvenemezsin! Seni her zaman hayal kırıklığına uğratırlar! Her zaman terk ederler!

Ama nerden bilebilirdim ki onca düşmanım içinde beni dostum vuracak.

Aldanma diye birşey yoktur! Sadece biraz fazla güvenmek vardır. Ve insani aldandığı değil, en çok güvendiği aldatır.

İnsanlara güvenmek demek kendini azıcık öldürtmekle eşdeğerdir.

Meğer ne kadar kolay yanılıyormuş insan, en yakınlarında bile.

Kişilikleri itibari ile namuslu olanların, partilerinde meşhur yalancılar olmaları nasıl mümkün olabilir?

Ben her zaman doğruyu söyleyen bir yalancıyım.

İnsanların iç yüzünün nasıl hiç göründüğü gibi çıkmadığını; iyi ya da akıllı gibi görünenlere bile nasıl hiç güven olmadığını her gün daha açıkça anlıyorum.

Gözlerim dost eliyle kör olmuştu.

Şu yabancı “idealler” sözcüğünü unut. Eski ve yerli daha iyi bir sözcüğümüz var: ”Yalanlar.”

Sıradan bir insanın kendini inandırdığı yalanı çekip alın elinden, mutluluğunu yok edersiniz.