Toplumumuz, üst üste konmuş paranınki dışında bütün derinliklerden korkuyor.

İşadamları, özgürlüğü maddi bir nitelik olarak önermeye çalışarak bozdular.

Dini para olan dünyanın refah içindeki karanlık çağlara girdiğini hissediyorum.

Parayı sevmiyorsan Kanada'da yaşa.

Aynı zamanda hem sevip, hem aşağıladığı insanların çocuksu ya da hayvansı bir yaşam sürdüğünü görüyordu. Çalışıp didindiğini görüyordu onların; karşılığında ödedikleri ücrete hiç de değmeyecek nesneler uğrunda, para pul, küçük hazlar, küçük payeler uğrunda acı çektiklerini, saçlarını ağarttıklarını görüyor, birbirlerine veriştirip hakaretler yağdırdıklarını bir samananın hiç duyumsamadığı yokluk ve yoksunluklardan etkilendiğini görüyordu.

Param olduğunda, benim de son derece orijinal biri olduğumu göreceksiniz. Paranın en bayağı, en iğrenç yanı insana yetenek bile verebilmesidir. Dünya batana kadar da vermeye devam edecektir.

Nasıl para kazanacağının yollarını düşünüp durduğunda bir parçan kayıp oluyor.

Savaşlar, kimseye para kazandırmadığı zaman son bulacak.

Cebini doldurma düşüncesinin insan doğasına çok çekici geldiğinde kuşku olamaz.

Yalnız şimdi idealler değil de para süsler düşleri.

Bu gezegenin şöyle bir sorunu vardı - daha doğrusu eskiden vardı-: Üzerinde yaşayan halkın büyük bölümü çoğu zaman mutsuzdu. Bu sorun için pek çok çözüm önerilmişti, ama bunların çoğu genellikle yeşil renkli küçük kâğıt parçalarının hareketleriyle ilgiliydi. Bu tuhaftı, çünkü aslında mutsuz olanlar yeşil renkli küçük kâğıt parçaları değildi...

İnsanlar ölmüş ya da ölmek üzere olan bir toplumda yaşadıklarını biliyorlar. Duyguyu reddediyorlar, çünkü her duygunun ucunda eşya, para ve güç var.

Amerikalılar paraya tapıyor. Bankaların neden pazar günleri kapalı olduğunu hiç düşündünüz mü? Öyle olmasa kiliseler boş kalırdı.

İnsanlık bugün de para karşısında değer kaybetti.

Para mabud ve bankalar mabed.

Olması gereken şeylerin adını iyilik yapmak koymuşlar.

On üç-on dört yaşlarımıza denk gelen dönemlerde okuyan yazan ağabeylerimiz, ablalarımız sayesinde materyalist felsefe ile tanıştık. Diyalektik materyalist felsefeye göre dinin doğuşu özel mülkiyetin ve beraberinde devletin doğuşuyla neredeyse birlikte olmuştu. Ve din parayı ve dolayısıyla devleti elinde bulunduran mutlu azınlığın halkı aldatmak için kullandığı bir uyuşturucuydu.

Türkiye'de sistem her devirde kapitalizm. Bundan şikayetçi bir halk da yok, bunu değiştirmeye gücü yetecek parti de yok. Bunu eleştirecek bir entelektüel de yok, işe buradan başlamak gerektiğini düşünen bile yok. Herkes paraya fit oldu.

Devlet paranın efendisidir veya olabilir, ancak özgür bir toplumda çok az şeyin efendisidir.

Para sevginin yakıtını satın alamaz ama mükemmel bir çıradır.