Ben bile yokum vesikalık resimlerimde.

İnsan gövdesine başkalaşarak kendine "ben" der.

Kendin olmak için bir kimliğe ihtiyacın yok; başkası olmak için bir kimliğe ihtiyacın var.

Dünyadaki gerçek yerim kendimin ötesinde bir yer oluvermişti ve bu yer benim içimde olsa bile, yeri tam tamına belirlenemezdi.

Ben benliğimle ortamımın toplamıyım.

Benim özüm insan'dır.

Giderek, her şeyden vazgeçe vazgeçe, sanki bir başkası oldum.

Ama eğer ben ben değilsem yeni bir sorun çıkıyor: acaba kimim?

Ne zaman aynadaki yüze baksam, bilmiyorum hangi yüz bana bakıyor.

Yeryüzündeki bütün aynaları gördüm; hiçbiri, beni yansıtmıyordu.

Başkalarının zihninde yatan bizim en gerçek ve en derin benliğimizdir.

Aynaya bakıp kendini tanıyamamak, insanın kendi anılarını bir başkası yaşamış gibi anlatması, dünyanın kendisi dahil üzerindeki hiçbir şeye kayda değer bir varoluş nedeni bulamamak ve zihnin bedenden binlerce kilometre uzakta olması kadar korkunç ki...Yoruldum çok yorgunum... Yeryüzüne inme zamanı...

Usta bir hipnozcu eski hatıralarınızın hepsini silebilse, aslında sizi öldürmüş olduğunu düşünmezsiniz.

Bu benim rapim, bu benim şiirim, bu benim derinim, bu benim bendim, bu benim eserim, bu benim ta kendim... Ta kendim… Ta kendim… Ta kendim...

Bu ses benim, dinle dinle dinle... Uygunsuzca gidişlerin, yolunu kesen haydut benim. Bildiklerimden eminim, yaptıklarıma kefilim; gidenlerime vedâyım, gelenlerime mîrim.

Ortalık öyle olsun ki, Farklı olduğumdan değil Varolduğumdan fark edileyim.

Kusursuz insanın benliği yoktur.

Geçmişsizseniz, geleceksizsinizdir. Fakat geçmiş sizseniz, gelecek de sizsiniz demektir.

Yoksa her şey ben olmadığım zaman, benim olmadığım yerlerde mi oluyordu?

Bence insanın adı onunla en az ilgili olan yanıdır. Doğar doğmaz, o bilmeden başkaları veriyor. Ama yapışıp kalıyor ona. Onsuz olamıyor...