Bir kimse kendisine insan diyorsa, biricik sınırı vicdanıdır.

Dünyanın en iyi insanlarının bile kötülük yaptığı olur, en kötüler niye sürekli kötülük yapsınlar ki?

Her insan, yapmadığı tüm iyiliklerden suçludur.

Vicdan, insanın pusulasıdır.

Vicdan, insanın içindeki tanrı'dır.

İnsanlar sadece konuştuklarından değil, sustuklarından da sorumludurlar.

İyi insanda kötü söz kalmaz.

Sorumluluk duygusunun ortadan kalkması, otoriteye boyun eğmenin en önemli sonucudur.

Kötü bir şey yaptığım zaman kendimi kötü hissediyorum. Ve iyi bir şey yaptığımda, iyi hissediyorum.

İnsan ilerde utanmamalı, yaptıklarından...

İnsan için, her şeyi söylerler... Ne çıkar? Elverir ki, vicdanı temiz olsun...

İyi insanlar, kurallara fazla uymamalıdır.

İyi görüp beğenen yani düzgün insan kanuna sarılır.

Vicdan, hareketlerimizin hemcinslerimiz ve dolayısıyla kendimiz üzerinde tesir yapabileceği şuurudur. Vicdan azabı ise hareketlerimizin, muhitimizin kin ve nefretini üzerimize çekebileceğini düşünerek hissettiğimiz korkudur.

Vicdansızlığın insan özbenliğine en az hazımsızlık kadar berbat bir etkisi vardır.

Hayatta öyle anlar vardır ki sessiz kalmak hata, konuşmaksa zorunluluk olur. Bir vatandaşlık görevi, bir ahlaki mücadele, konuşmak için öyle bir şart oluşur ki ne yaparsak yapalım bundan kaçamayız.

Çocuklar, ben anladım bu vicdan azabı denilen şeyi. Hiç kimse kendisininkini hatırlamıyor. Herkes başkalarının çekmesi gereken vicdan azabını biliyor.

Vücudumuz, sadece bacaklar, kollar gibi uzuvlardan oluşsaydı, hayata tahammül etmek kolay olurdu. Ne yazık ki, içimizde vicdanı da barındırırız...

Vicdan azabı, insanın içinde bir cehennemdir.

Kendi mutluluğundan başka hedefi olmayan insan kötü insandır.