İnsan talihsizlikten ve mutsuzluktan değil, akılsızlıktan korkmalıdır.

Bir aptalın sözleri ne kadar aptalca olursa olsun kimi zaman akıllı bir adamı bile şaşırtmaya yeter.

İyi bir kafa ve iyi bir kalp, her zaman zorlu bir kombinasyondur.

Aptallar, akıllılardan pek az şey öğrenirler; ama akıllılar aptallardan çok şey öğrenirler.

Akıllı olmanın avantajı şudur ki, insan istediğinde kendini aptal da yapabilir. Bunun tersiyse oldukça zordur.

Zeki insan, kendisini kendi aptallığından koruyarak yaşar; aptallığını, ortaya çıkar çıkmaz anlar ve onu yok etmeye çalışır; oysa aptal insan, kendi aptallığına, koşulsuz olarak, büyülenmişçesine teslim olur.

O kadar akıllı olanı henüz yok dünyada.

Akıllı insan problemin çözümüyle ilgilidir, aptal ise kendi kafasındaki herhangi bir fikri çözüm diye dayatmak ister.

'Akıl mı, para mı?' dedi. Ben, 'Para', dedim. 'Ben olsam aklı seçerdim', dedi. 'Haklısın', dedim... 'Herkes, ihtiyaç duyduğu şeyi seçer.'

Aptallar öğretmeyi, akıllılar ise öğrenmeyi sever.

Demokrasiyi laisizmin temeli saymak, hem cehalet ve hem de aptallık oluyor. Çünkü devrimler laisizmi getiriyor, 'demokrasi', pek çok 'şeyi' ve bu arada akıl düzenini bozuyor.

Tembel bir aptal sevimli olabilir, çalışkan bir aptal ise tehlikeli ve ürkütücüdür.

Ne yazık ki akıl , aptallık kadar bulaşıcı değil.

Akıllılar dövüşmeden kazanırlar, cahiller kazanmak için dövüşürler.

Aptallıklarının farkına varanlar gerçek aptal değildir.

Gerçek hayatın dokusuna nüfuz etmiş akıl, bilgeliktir.

Pek az insan başkalarının deneylerinden yararlanmayı bilecek kadar akıllıdır.

Aptallar dünyanın tüm bilgelikleri ile alay ederler.

Ancak aptallar mutlu oldukları için sevinirler!

Dikkat, aklın en büyük çocuğudur.