Sahte bir arkadaştan daha büyük bir yara var mı?

Senin kusurlarını söyleyen düşman, içten pazarlıklı bir dosttan daha iyidir.

Eğer herkes dost sandığı kimselerin bir de kendi arkasından söylemiş olduklarını duysaydı, dünyada pek az dost kalırdı.

Bana benden başka bir dost varsa bilmem lazım.

İnsan, dostu olmadan mutlu olamaz, ama mutsuz olmadan da dostundan emin olamaz.

Güven yoksa dostluk olmaz, kişisel bütünlük yoksa güven de olmaz.

Eski arkadaşların en iyi tarafı, yanlarında aptallaşabilmenizdir.

Mirasçının ağlaması, maske altında bir gülüştür.

Yoksullara pek cömert davranan zenginlere güvenme.

İnsanlarla yüz yüze konuşarak her sorunu halledebilirsin; ama bazı insanlar gelir önüne, hangi yüzüne konuşacağını bilemezsin.

İyilere dost ol, kötülerden emin olursun.

Buna güvenme,biz asılsaydık yine aynı şekilde alkışlayacaklardı

Arkadaşlık ağaca benzer, kurudu mu bir daha yeşermez.

Aslını gizleyemez insan giydiği kaftanlarla, Bilmez ama kendini kandırır; söylediği yalanlarla…

Ama nerden bilebilirdim ki onca düşmanım içinde beni dostum vuracak.

Aldanma diye birşey yoktur! Sadece biraz fazla güvenmek vardır. Ve insani aldandığı değil, en çok güvendiği aldatır.

Yücelik ve ruhun asaleti ile değil de ödüllerle kazanılan dostluklar kişinin müstehakı ise de gerçek değildir ve düşmanlık zamanlarında güvenilir de olamaz.

Gerçek arkadaş, Sen kendine inanmayı bıraktığında bile sana inanan kişidir.

Kimi işlerde en ummadığın insan, canını ciğerini verir.

İnsanların iç yüzünün nasıl hiç göründüğü gibi çıkmadığını; iyi ya da akıllı gibi görünenlere bile nasıl hiç güven olmadığını her gün daha açıkça anlıyorum.