İnsanlar değerli olmayı unuttular, önemli olmaya çalışıyorlar.

İnsana insanlığı oranında insanlık yaptığı için insana insan dendi.

Tüm büyük şeyler, bütün insanlık onlara karşı çıksa da, büyüklüklerinden bir şey yitirmezler.

Bir insan bir birey olarak sadece kendi kişisel hayatını yaşamaz. Aynı zamanda, bilinçli ya da bilinçsiz, kendi dönemi ve çağdaşlarının hayatını da yaşar.

Çiftçiler yeryüzünün en değerli yurttaşlarıdır.

Sevgi ve inanç insanlığın varlığını sürdürmesi için bedelsiz kullanılabilecek yegane iki şeydir.

Herkesin bu derece birbirine benzediği bir toplumda, yalnızca anormalliğin bir değeri vardır.

Alınan onurlar yaratılanları fazlasıyla aşıyor.

Üstün, nadir bulunan zekaya sahip insanlar yalnızca yararlı olan bir işe girmeye zorlandıklarında en güzel resimlerle süslenip sonra da mutfak kabı olarak kullanılan değerli bir vazoya benzer.

Şöhret edinilmeli, fakat onurun sadece kaybolmamasına dikkat etmek yetecektir.

Onur kazanılmamalı, sadece kaybetmemek yeter.

Faydalı insanları, deha sahibi insanlarla mukayese etmek, tuğlaları elmaslarla mukayese etmek gibidir.

Zenginler, yiyeceklerine fakirler kadar değer vermezdi.

Hiç kimseye yararlı olmamak, tam anlamıyla değersiz olmak demektir.

En büyük saygı gençIeredir.

Yalancı değil gerçek filozoflar, şehir şehir dolaşarak, bu geçici dünya insanlarının yaşayışını yükseklerden seyrettikleri zaman, bilgisiz halkın gözünde başka kalıplara girerler. Bazılarınca bir değerleri yoktur. Bazılarına göre de bir dünyaya bedeldirler. Onlara bazen sofist, bazen de devlet adamı derler; kimi zamanlarda da birçoklarına bütün bütüne deli görünürler.

Bakın, ben bu çağa ait değilim.

Herhangi bir insanın rütbesinin üstünde eşleşmesi, özgürlüğünü satmaktan başka bir şey değildir.

Bir toplumun değeri, okumuşlarıyla değil, ancak okuyanlarıyla artar.

Günümüzde insanlar her şeyin bedelini ve hiçbir şeyin değerini bilmezler.