Yaşlılık, derin bir iç çekiş, yanılmış bir çocukluk olmasın.

İnsan bir şey yapmaya hep geç kalırdı.

Bilge birinin dediği gibi hayat çok kısa ve öğrenecek de çok şey var.

Aşka harcanmayan zaman, ziyandır.

Doğrusu benim yaşantım hayal kurarak ölmekmiş...Hayatın tadını çıkarma sanatını ancak hayatın sonuna bu kadar yaklaştığımı gördükten sonra öğrenmiş olmam da çok tuhaf!

Yaşadığımı sanıyordum ben, oysa sadece hayata hazırlanıyormuşum.

Olmuş bitmiş, düzeltilmesi elde olmayan şeyler için acınmakta boştur oysa.

Nasıl gemide giderken ilerlememiz kıyıdaki nesnelerin geri çekilmesiyle, dolayısıyla da küçülmesiyle kendini belli ediyorsa, ihtiyarlamamız da büyük yaşlardaki insanların bize genç görünmeleriyle kendini belli eder.

Hayatın bana öğrettiği her şeyi, sadece üç sözcükle özetleyebilirim: her şey geçer.

'Genç olmak' insanın uzun zamanını alır.

Delikanlı sen yaşlılığın ne olduğunu bilmiyorsun ama ben gençliğin ne olduğunu biliyorum.

Yaşlılık, sonlanmasını istemeyeceğiniz tek hastalıktır.

Birdenbire kendini o kadar yaşlı hissetti ki şimdi ölüm karşısına çıkacak olsa şunu bile diyemecekti: Sevgili ölüm henüz yaşamadım.

Bir suçluyu aklar gibi, Akıp giden günlerimiz.

Yaşlılık, dünya sahnesinden uzaklaştığımız basamaklardır.

İnsan, gençlikte dilediğine ihtiyarlıkta bol bol sahiptir.

En yavaş yaşlanma yaşlılarda görülür.

Zamanın kısalığından en çok yakınanlar zamanlarını en kötü kullananlardır.

Yaşlanmak; imkânlarınızın artması; ama onları kullanma gücünüzün kalmamasıdır.

Her vakti biten şahıs, muhlet talep ederken fırsatı olan kişi, (bunun değerini bilmeyerek) işlerini sonraya ertelemekle kendini oyalar.