Eğer hayatın anlamı olsaydı, onda anlam aranmazdı.

Olmak ya da olmamak, işte bütün mesele bu. Katlanmak mı iyi zalim kaderin oklarına, yumruklarına, yoksa çılgın denizlere karşı gelip bir son vermek mi? Ölmek uyumak hepsi bu kadar, yalnızca uyumakla bitebilir bütün acıları yüreğin ve çektiği bütün kahırları bedenin...

Rüyaların yapıldığı maddeden yapılmayız biz ve uykuyla çevrilidir küçücük hayatımız.

Hiçbir şey hiçbir şeyden gelmez.

Hiçliğin o keyifli dinginliğini yok yere bozan bir olay diye niteleyebiliriz hayatımızı.

Vücut cevhersiz bir kalıp, Hiçe gider hiçten gelip.

Ne zavallı bir görüntüsü var şu insan hayatının! Her gün, her gün gülünç denecek kadar dar bir hareket alanında hep aynı çabalara girişmek!

Ölüm, hayatın bizden yüz çeviren tarafıdır.

Hiçbir şey olmadığımı gördüğümde bu, hikmettir. Her şey olduğumu gördüğümde bu, sevgidir. Hayatım bu ikisi arasında gidip gelmekten ibarettir.

Belki ölüm sadece ölümdür.

Hayat her şeydir. Hayat Tanrı’dır.

Var olmanın anlamı, ancak, var olunduğu anla yüzleşerek halledilebilecek bir problemdir.

Yaşamak iğrenç bir yılgı öyleyse. Kimse ölümün karşısında, her şeyin bir hiç olduğunu bilerek yaşayamaz.

Hayal ve gerçek birbirinden ayrılmayan bir hiçliktir.

Tanrım, sen de, biz de, hayat da, ölüm de, varlıkların hepsi de birbirinden karmaşık; içinden çıkılmaz, anlaşılmaz yüksek bir bilmeceyiz.

Hiçlik denen şey, kesinlikle hiçbir şeyin olmaması demek olduğundan, belki de anlamak ve hayal etmek gerekmiyordur.

Yok olup gitmekten korkmuyordu. Var olmaktan yeterince korktuğu için..

Hayat bir hatıra ve daha sonra hiçbir şey.

Hiç uzun bir zaman.

Hangisi daha beter, cehennem mi, hiçlik mi?