İnsan yalnızca kendisine hiçbir şey kazandırmayan, işten ibaret bu hayatı, gerçek olmayan ve doğru olmayan bu hayatı yaşarsa; işte ancak o zaman gerçek ve sürekli bir ölümle ölür.

İnsanlar ancak hayalleriyle yaşar ve biraz yaşamaya başlayınca tüm hayallerini kaybederler...

Yaşamdan kaçarak huzur bulamazsın.

Ölmek bir şey değil, yaşamamak korkunç.

Felsefi kırkayaklar, Hakikat-Gerçeklik istasyonları arasında, tahta ya da metal bacakları, hatta kanatları kırdılar. Ele avuca gelmez bir şey vardı hep: Yaşam.

Doğmak ve ölmek kolaydı. Zor olan hayatın kendisiydi.

Hayatla dalga geçemezsin.

Gerçeği insan hafızasındakiler kadar yaşar, beyninin daha derinindekiler kadar değil.

90-60-90'ı herkes bilir, elbette ki vücut ölçüleri. Ama bir de 200-70-60 var. Unutmayın, bu da tabut ölçüleri.

Rahatsız bir yaşam ritmi kolay bir ölümden daha çok hayat.

Yaşam çözülmesi gereken bir sorun değil ancak deneyimlenmesi gereken gerçekliktir.

Düşünmekte tatlı bir yaşam yoktur.

Yaşamın büyük bir değeri yoktur, fakat ondan başka şeyimiz de yoktur.

Darkafalıları, gerçeklik olmayan bir gerçeklikle son derece de ciddi bir biçimde uğraşan kişiler olarak tanımlardım.

Fiziksel acı duymak, yaşadığımızı anlamamıza yardım eder.

Sanatsız hayat nasıl olurdu? Bilim ömrü uzatır. Neyi - yemeyi, içmeyi ve uyumayı? Sadece yaşamı sürdüren gereksinimleri karşılamaktan ibaretse, daha uzun yaşamanın ne faydası var? Bütün bunlar sanatın cazibesi olmadan hiçbir şey değildir.

Hayatta elde etmek kadar büyü bozan bir şey var mı?

Ateistlerin yaşamak için hiçbir şeyleri olmayan garip bir efsane. Tam tersi. Ölecek bir şeyimiz yok. Yaşamak için her şeyimiz var.

Yiyordunuz içiyordunuz  Yaşamıyordunuz ki.

Ülken için bir mücadeleye girmediysen, sen öldüğünde de hiç yaşamamış olacaksın.