Sıradan insanlar toplumsallaşır. Çünkü böylece diğer insanlara ve kendilerine daha kolay tahammül edebilir hale gelirler.

İnsanlarla kurulan neredeyse bütün bağlar bir kirlenme, bir pislenmedir. Ait olmadığımız acınası yaratıklarla dolu bir dünyaya indik. Daha iyi olan az sayıda insana saygı duymalı ve değer vermeliyiz; gerisine talimat vermek için dünyaya geldik, onlarla arkadaş olmak için değil.

Biz, yabanda ağlayan tuhaf bir azınlığız.

Beni anlamıyorlardı. Zarar yok. Zaten beni, daha kimler anlamadı.

İnsanlar arasında yaşamak güçtür, susmak çok daha güçtür.

İnsanlarla oturup kalkmak binlerce sakıncayı da beraberinde getiriyor: hepsini gördüm, tekrar tekrar gördüm ve karar verdim. Toplum bana kendi içime yaptığım yolculuğa benzer hiçbir şey vermedi, kendimde de daha iyisini bulmadım.

Yalnızken toplum içinde olduğumuzdan daha mutluyuz. Bunun nedeni yalnızken olup bitenleri düşünmemiz, toplum içinde ise insanları düşünmeye mecbur olmamız değil mi?

Yalnızlık... Onların inandığı gibi inanmıyorum, onların yaşadığı gibi yaşamıyorum, onların sevdiği gibi sevmiyorum... Onların öldüğü gibi öleceğim.

Hepimiz, bu denli çok birlikte olmamıza karşın, çok yalnızız.

Gerçek şu ki insanlardan pek fazla hoşlanmam. Onlar da ben hoşlanmaz.

Yabancıysan, insanlar tuhaftır. Yalnızsan, yüzler çirkin görünür. Düşmüşsen, engebelidir caddeler.

İnsanlar barınaklarını buzağılar, tavşanlar, domuzlar, kazlar ve köpeklerle paylaşıyor, insanlarla hayvanlar birbirlerine sokulup ısınıyorlardı. Bana yer yoktu aralarında.

Kimsenin bana aldırdığı yoktu zaten.

İşte dünyada yalnızım; babam, yakınım, dostum, toplum... bunların tümü ben kendimim artık...

Toplumdan uzak yaşayan bir kimseyim ve insanlarla çok az ilişkim var. İnsanlar, beni sinir ediyorlar.

Kaldırımlar güzel. Ama bir de üzerinde yürüyen şu insanlar olmasa!

İnsanların arasına gittim, ama henüz varamadım yanlarına.

Ne tuhaf bir dünya. Kimsenin işine karışmıyorum. Kimseyi incitmiyorum ve Her an kendimleyim, Böyle olunca herkes beni kurcalıyor..

Onca kalabalığa rağmen, bu nasıl bir yalnızlık!

Her büyük adam kucağında yaşadığı cemiyetin üvey evladıdır.