Güzelliği sevmek bir zevk meselesidir; onu yaratmak ise bir sanat.

Müziğin insanı götüreceği yer güzellik sevgisidir.

Müzik, şiir, edebiyat, resim, dans ve tiyatro en zengin zevklerimiz arasında ... Güzel sanatlar hayatın güzelliğine ölçülemez bir katkı sağlıyor ve bu yüzden onlara değer veriyoruz.

Ne kadar çok acı çekmesi gerekmişti, bu kadar güzel olabilmek için!

Bütün güzel sanatlar, insanın aklını kötülüklerden uzaklaştırıp daha iyi şeylere yöneltmesine hizmet etse de, olağanüstü entelektüel zevk de veren bu sanat, bu işlevi daha tam olarak yerine getirebilir.

İnsanlar hayvanlara benzerlerdi. Erkek kadının güzelliğini takdir etmeye başlayınca, hayvan olmaktan çıkmıştır.

Sanatta güzellik, genellikle bastırılmış çirkinlikten başka bir şey değildir.

Güzellikte, yaşamın gerçek biçimini elde edebiliriz.

Ne kadar çok acı çekmesi gerekmişti, bu kadar güzel olabilmek için!

Güzelliğin en iyi kısmı hiçbir resmin ifade edemeyecek olduğudur.

Sanat, hayatın güzelliğini keşfetmemize yardımcı olur.

Ben, tüm olaylara sanat uğruna, güzellik uğruna ve anlaşma uğruna bakarım.

Bir bütün olarak sanat ve özellikle edebiyat, artık yalnızca ideolojik bir silâhtır. Artık ülkemizde edebiyat, insanımızı geliştirmek için değil sakatlamak amacıyla kullanılan, yüceltmeye değil alçaltmaya ve tüm estetik kabiliyetlerini ortadan kaldırmaya yönelen acımasız bir silâh olmuştur; insafsız bir ideolojik ay
dgıttır. Edebiyat, artık estetik özüne çok yabancıdır; bu bir iş ise yapanı da, yaban yapmaktadır. Emperyalist dünya, bozanın mutlaka bozulduğu bir dünyadır; artık bozulmadan bozamıyorlar.

Şiir de köpük cinsi bir şeydir doğrusu. Bir hareket, bir çalkantı, bir ameliyenin bulunduğu yerden çıkar. Koşan atların, kuduz hayvanların, saralı insanların ağzında, dalgaların çarptığı, çağlayanların düştüğü yerde köpük olur. Bir de maden eritilen potalarda rastlarsınız köpüğe. Madenlerin erimesi, ırmakların akması, atların koşmasıdır esas olan. Köpük bazen bir belirti, ama her zaman bir artıktır. Köpük gider, geriye onun belirmesini gerektiren iş kalır. Şiir de bütün öteki sanatlar gibi asıl hareketin kendisine özgü dışa vuruşudur. Bir tamamlama, bir kaçınılmaz fazlalık, yerini bulamamış insanlığın çalkantısından doğmuş bir köpüktür.

Klâsik şairimiz vezin ve kafiye kullanıyordu, adına nazım diyordu. Şiir iki kanadıyla uçabilen bir kuş gibiydi; bir kanadı vezin, bir kanadı kafiye... Söyleyeceği sözü vezin ve kafiyeye oturttuğu zaman zaten kendiliğinden güzelleşiyordu. Ama bugünün şairi vezin ve kafiye kullanmadığı için sözü salt "güzel" söylemek zorunda; yani tamamen yüreğini ortaya koyarak bir güzellik yapmak zorunda. Bu bakımdan şiir nazımdan daha zor bir sanattır. Nazım yer yer zenaat olabilir, ama şiir asla zenaat olmaz, o hep sanattır.

Sanattan anlamayan, sanat eserini bilmeyen, sanatkarı bilemez.

Bütün yazın ve bütün güzel sanat dalları insanca paylaşmanın en ileri biçimidir.

Dünyayı güzellik kurtaracak, bir insanı sevmekle başlayacak her şey!

İnsanları sevmekten daha gerçekten sanatsal bir şey olmadığını düşünüyorum.

Güzellik, kısa süren bir saltanattır.