Söz konusu güç olduğunda, insanlara hiçbir zaman güvenme ve onları kötülük yapmamaları için anayasanın zincirlerine bağla.

Her zaman en tehlikeli insanlar gücü ararlar.

Güç yozlaşma eğilimindedir ve mutlak güç kesinlikle yozlaştırır.

İnsanız, görmediğimiz şeye nasıl güvenelim?

Zayıf biri karar vermeden önce şüphe duyar. Güçlü biri ise karar verdikten sonra.

Kuvvetin fazlası sahibini sorumsuzluk tahtına çıkarır.

Çoğu zaman ezilenler, kendilerini ezenler gibi olmaya özenirler. Bir zamanlar ezilmiş olanların, birinci sınıf ezenler olduğu görülmüştür.

Güç her zaman tehlikelidir. Güç, en kötüyü çeker ve en iyiyi yozlaştırır.

Medyanın gücü yoktur, gücün medyası vardır.

Kimileri iktidarımız sallanmakta diyor! Bir koçun da testisleri sallanır, ama düşmez!

Bazen insanın kendisini yönetmesine güvenilmemesi gerektiği söylenir? O zaman insanın başkalarını yönetmesine güvenilebilir mi? Veya insanı yönetmesi için krallar kılığına bürünmüş melekler bulabilir miyiz? Bırakalım bunun cevabını tarih versin.

Bilgi, güçtür.

Çocuğun başını ve hayvanın sırtını kayıtsızca okşamanın anlamı şudur: Bu el yok edebilir.

İnsanın bencilliği alet kullanmasından gelir ve bu özellik çekiçte kürekte bitmez insanı alet olarak kullanmaya kadar gider.

İnsan alacakaranlık canlısıdır, şüpheci, fırsatçı, avcı...

Canından korkanlar herkesten şüphelenirler.

Kamusal gücü elinde bulundurana yönelir, muhalif olan.

Devlet dediğin şey, birtakım küçük insanların kendilerini olduklarından daha güçlü veya önemli göstermek için kurdukları bir düzenek değil mi? Düşünürsen, hepsi bu.

Kadınların saklayabildikleri tek sır, bilmedikleri sırdır.

Ölümden sonraki dirilişe inananlar, Napoleon'un sebep olduğu sayısız felaketin cezasını anlatılamaz işkencelerle çekmesini talep eder. Fakat o, aynı isteme sahip olup da aynı gücü elinde bulunduramayan diğer bütün insanlardan daha fazla suçlu değildir.