Öğrendiğim her şeyin bana öğretildiğini sanmayın. Bir çok şeyi kendi göbeğimi kendim keserek öğrendim. Hatta en sağlam bilgilerimin doğrudan bana öğretilenler değil, kendi içimden keşfettiklerim olduğuna inanıyorum.

Risk, ne yaptığınızı bilmediğiniz zaman geçerlidir.

Bir şiiri okumak, onu gözIerimizIe işitmektir; bir şiiri dinlemek ise onu kuIakIarımızIa görmek.

Okudum; okuduğumu yol yol dokudum. Gördüm; gördüğümü lif lif ördüm. Duydum; duyduğumun en güzeline uydum. Sonra, demet demet topladım, yazdım, yazdım...

Yaşlandıkça sürekli daha fazla şey öğrenirim.

Kendi tecrübenin avantajı büsbütün kesinliğe sahip olmandır.

Tecrübelere dayanan bütün bilgiler şartlı geçerliliğe sahiptirler ancak. Bu ilkelerin gözden geçirilmeye ihtiyaçları vardır. Bunlar su götürmez değildir.

Mutlak kesinlikteki bir bilgiye ulaşabilmemiz için tecrübelere değil de, düşünmeye dayanan sentetik yargılara inanmalıyız.

Tecrübe bize bir şeyin nasıl olduğunu öğretse de başka türlü olabileceğini öğretmez.

Meyvelerinden soyunan “bilgi ağacı”, gelen her yeni dönemde, daha çok meyve döker.

Yaşayarak öğrenmek, bedeli en yüksek öğrenme biçimidir.

İdare işinde tecrübe her şeydir.

En kısa yol bilinen yoldur.

Göz ve ışık, ancak görmesini isteyen ve bilenlerin işine yarar.

Öğrendiğiniz azıcık şeyin başka yerde faydasını göreceksiniz mutlaka! Hiçbir tecrübe boşa gitmez!

Deneyim, yalnızca onu taşıyanı aydınlatan sönük bir lambadır.

Okudum, unuttum, gördüm, hatırladım, yaptım, öğrendim.

Duyduğumu bilirim, gördüğümü hatırlarım, yaptığımı anlarım.

Bütün sahip olduğumuz bilginin tecrübe ile başladığına şüphe yoktur.

Bir şeyi görebilmek için onu anlamak gerekir.