Hepimiz başkalarını kendi yüreğimizde taşıdığımız biçimde görürüz.

Önce güneş gibi olmadıkça göz asla güneşi görmedi.

Bana yukarıdan bakarsanız aptalın tekini görürsünüz. Bana tam karşıdan bakarsanız, kendinizi görürsünüz.

Gerçeği görmek için her şeyden önce gerekli olan özgür bakıştır.

Kendinizi temiz ve berrak tutarsanız iyi edersiniz; çünkü arkasına geçip dünyayı görmeniz gereken pencere sizsiniz.

Tüm ışığın kaynağı gözün içindedir.

Sevilenin yanlışı görünmez, sevilmeyenin görüntüsü yanlıştır.

üstüne düşünmezseniz, size kabul ettirilen önyargıların hamalı olarak yaşarsınız.

Neden bu kadar karamsarsın? Sen neden değilsin? çevrene bakmıyor musun hiç?

Birçok insan düşündüğünü sanır, aslında yaptıkları sadece önyargılarını yeniden düzenlemektir.

Budala ile bilgenin gördüğü ağaç aynı değildir.

Bir insan gördükleri kadardır.

Bizi mutlu ya da mutsuz kılan; olaylar değil, onları algılama biçimimizdir.

İnsan normalde gökyüzüne uzun uzun bakmaz ama soğuk algınlığından yatarken kafasını kaldırır ve orada çok bambaşka bir şey görür. Sarsılır. Oysa biz bilmeyiz ama yukarısı hep öyledir; o bulutlar, o ışık ve gölge oyunları hep vardır.

Kötülük onu yalnızca öyle yorumlayanın gözünde kötüdür.

Biz yalnızca insanların düşündüğü fikrine alışmışız.

Hele gençler, ben her zaman söylüyorum, bir hadiseyi hafızanızda filme alın da o filmi banyo etmeyin. Çünkü sabitleştirirsiniz. O film gördüğünüz gibi değildir. Siz bir tarafından görürsünüz, hadisenin bir başka tarafı daha vardır. Çok boyutludur birçok şeyler.

Bütün dünya bana katil diyor ve tek yaptığım çocuklara gerçekleri göstermek.

Göz, kendisinden başka herşeyi görür.

Bir cismi ya da kişiyi merak edip de peşin hükümlü fikirler tarafından engellenmek kadar zor bir şey yoktur. İşte bu perde zaman zaman kalkar, onu kaldıran kişiye ise dahi denir.