Bir insan gördükleri kadardır.

Herşey biz ona nasıl bakarsak bize öyle görünür.

Olaylar göründüğü gibi olmayabilir.

Her zaman sadece tek bir gerçeklik vardır.

Bulutlarda olan çarpışma, sağır biri tarafından sadece yıldırım, kör biri tarafında ise sadece gök gürültüsü olarak algılanır.

Dünya bizi sadece kendimizi gördüğümüz gibi görebilir.

Gerçek renkler inceliklidir. Seçebilmek için daha açık bir görüş ister.

Sanatını icra eden her sanatçının belli miktarda cazibesi, albenisi vardır. İnsanlar sanatçıları kafalarında kurarlar, onları belli kalıplara sokarlar ister istemez. O sanatçıya ulaştıklarında belki akıllarındaki kişi yok oluverir ve o kişi yepyeni bir kişi olarak doğuverir.

Bütün hislerimizi yumruk kadar kalbimize sığdırıyoruz.

İnsanları tedirgin eden, olan biten değil, olan bitenle ilgili inandıkları.

Midem ekşiyor, kulaklarım uğulduyor, adını bilmediğim bir rüzgâr yalıyor ensemi. Yüzümdeki ifadeden rahatsız olduğu belli, gözleri bulutlanıyor bir anda, sesi boğuklaşıyor. O ses tonu gerçek, biliyorum. Çünkü ben en çok sesleri hatırlıyorum; o gün de, bugün de!

Eğer algı kapıları temizlenseydi, her şey insana, olduğu gibi görünürdü; sonsuz.

Bir şeyin öyle olduğuna duyulan sarsılmaz inanç, o şeyi öyle yapar mı?

Budala ile bilgenin gördüğü ağaç aynı değildir.

“Ve ben ara sıra gördüm / insanın gördüğüne inandığını”

Putları oldukları gibi tanımak onların büyüsünü bozmaz.

Bizi mutlu ya da mutsuz kılan; olaylar değil, onları algılama biçimimizdir.

Hayatın aslında bir masala benzediği doğruymuş.

Sahnelemek, bir şeyin, başka bir şey gibi görünmesini sağlamaktır.

Kötülük onu yalnızca öyle yorumlayanın gözünde kötüdür.