İnsanları tedirgin eden, olan biten değil, olan bitenle ilgili inandıkları.

Bir şeyin öyle olduğuna duyulan sarsılmaz inanç, o şeyi öyle yapar mı?

Putları oldukları gibi tanımak onların büyüsünü bozmaz.

Düşünmeyi öğrenebilmiş bir kimse, hiç bir şeye körü körüne inanmaz!

Gözümüzdeki kıymık en iyi büyüteçtir.

Ha, anlıyorum. İnsanlar, var olması mümkün olmayan şeyleri görmek istemiyorlar.

Beyin gerçeği arama organı değildir, inanma organıdır.

Aptal durumuna düşmenin iki yolu vardır: Biri, gerçek olmayana inanmak. Diğeri, gerçek olanı reddetmektir.

İnsan iki şekilde kendini yanıltabilir, ilki olmayan bir şeye inanarak, ikincisi olanı görmeyerek.

Doğruya inançlar değil bilgi götürür.

Hayatımın ilk dersi; kimse sürekli açık gözlerle dünyaya tahammül edemez.

Keklik gibi başını kara sokmuşsun, çevreni görmüyorsun. Gerçeklerden haberin yok.

Dünyayla ilgili inandığımızı sandığımız birçok şeye, ona inandığımızı söyleyene kadar inanmıyor olabiliriz.

Ateist, gerçeklikle azıcık irtibat kurarak komşularının fantezi yaşamlarıyla irtibatı epeyce koparmış olur.

Dini inançlarını beslemekten beyni bilimsel gerçeklere aç kalmış insanlar var...

Görebildiğim kadarıyla, hayatın hoş bir görüntüsüne yol açacakları dışında hiçbir temelleri yoktur.

Gördüklerini görmekten korkma.

Olumlama, kelimenin tam anlamıyla doğrulamak veya onaylamak anlamına gelir. Bu nedenle, bir düşünceyi tekrar tekrar düşündüğümüzde, onu gerçek olarak onaylıyoruz.

Kim olduğunu bilen bir kişi, başkalarının inançları tarafından tehdit edilmez.

Sadece zihnimizin kabul edebileceği şeyleri alabiliriz.