Tek bir doğru vardır ve yanlışın olasılıkları sonsuzdur.

Herkes tarafından doğru kabul edilen şeyler büyük olasılıkla yanlıştır.

Doğru hem kendisini hem de yanlışı belirtir.

Yalan, ona inanmaktan hoşlananlar çoğaldıkça, "doğru" sayılmaya başlar.

Doğru ve yanlış, varolan bir şey değil, varolan şeyler hakkındaki bilgimizin nitelikleridir.

Şu andaki durumuyla dünyamız, biz insanların yarattığı bir dünyadır. Başka türlü de olabilir.

Sevgiler bir bir buharlaşırken artık biliyorduk; Aydınlık yolculuğunu terketmeyen bir avuç insan dışında, herkesin ama herkesin bir kaynama noktası vardı. Dünyanın ar damarı patlamıştı!

Dünya üç beş bilgisizin elinde; Onlarca her bilgi kendilerinde. Üzülme; eşek eşeği beğenir: Hayır var sana kötü demelerinde.

Dünyada ortalıkta dolaşan bir sürü berbat yalan var. En kötüsüyse, yarısının doğru olması.

Demokrasilerde halk, tüm yanlışları denedikten sonra doğru olanı bulur.

Doğruyu yanlıştan her koşulda ayıran akıl, çocuk gibi yoldan çıkmasını da biliyor.

Çok iyi rol yapanlar sadece sahneye çıkanlar değildir.

Onlar gibi düşünmedin mi, suçlu olacaksın. Hırsıza hırsız, katile katil demeyeceksin. Ya ortak olacaksın ya göz yumacaksın her yaptıklarına. Ölmek kötü değil ki bundan. Bu ne rezil dünya?

Hangi aklı başında insan bu dünyada yaşar da delirmez ki?

Dünya bir tatbikat yaşıyor.

Beyazlardan korkmalısın dediler bana ama burada bütün suçları benim ırkım işliyor.

Dünya delirdi. Trump, IŞİD, Putin, Koreli devlet başkanı çocuk falan... Hayretle seyrediyorum. Bazen Bahçeli’nin rakamlarla yaptığı konuşmaları izliyorum, Burhan Kuzu dinliyorum, Putin’in aslanların üzerinde homo-erotik fotolarına bakıyorum, Zaytung okuyorum. Öyle biraz eğlenebiliyorum.

Her sabah haberlerle uyanıyorum. Kan döküldü.

Kalabalıkların biriktiği yerde gerçekliği bulamazsınız.

Bugünün dünyasını anlamak için sinemaya ihtiyacımız var; yüz yüze gelmeye cesaret edemediğimiz ne varsa, anlamak için sinemaya bakmalıyız.