Askerler! Tarih size bakıyor.

Herzl, 'devlet adamı' kabul ediliyordu.Devleti yoktu.Enver, milliyetçi idi.Milleti yoktu.Hep arıyordu.Savaş ilan ettim. Askerim yok ve tertipliyorum.

Barışta ve savaşta hükümetin amacı, hükümdarların veya ırkların şanı değil, sıradan insanın mutluluğudur.

Savaşlar için paraları var ama yoksulları doyuramıyorlar.

Irak’ta savaşa girme ve Saddam Hüseyin’i devirme kararı 10 yıllık başbakanlık süremde aldığım en zor, en önemli ve en acı karardı. Bu karar nedeniyle bugün bütün sorumluluğu, herhangi bir istisna veya mazeret olmaksızın kabul ediyorum.

Savaşın kaçınılmaz bir şey olduğunu söylüyorsunuz. Öyleyse savaşı tavsiye edenlerin hepsini cephenin en öndeki hatlarına sürün. Onlar en önde savaşsınlar.

Seçtiğiniz hükümet, hak ettiğiniz hükümettir.

Savaşın çeşitli cilveleri arasında en şaşılacak olanı şudur: Başarıyı herkes kendinden bildiği halde, yenilmenin suçu yalnız komutanın sırtına yükletilir.

Birisi barışı başlatmalı, tıpkı savaşı başlattığı gibi.

İster hükümet olsun, ister asker ve sivil ciddi anlamda iletişim sorunumuz var.

Vakit ayıramadım; 'hükümet' bendim.

Dua ve tövbelerle geçirilecek bir hayat bile savaşın sorumluluğunu ve günahını temizlemeye yeterli değildir.

Bir erkek asker olduğu andan itibaren köle haline gelir. Kendisine itaat öğretilir.

Benim askerime bir mermi gelsin beş mermi atarım, Kime? mermiyi bizzat atana! Bunu herkes bilecek.

Ben askerime leş toplatmam.

Analar evlatlarını askere leş toplatmak için göndermedi. Geberdikleri yerde kalırlar, askere leş toplatmam biz imha eder, geçeriz.

İyi bir asker, her zaman en kötü ihtimalleri düşünmelidir.

Harpte büyük bir bozgun daima büyük bir suçlunun varlığına delalet eder.

En iyi asker çarpışmadan ziyade yürümesini bilendir.

Askerlerim çocuklarımdır.