Gayesiz yaşayanlar, nasipsiz kalırlar.

Bu dünyada en önemli şey, nerede olduğumuz değil, hangi doğrultuda yol alacağımızdır.

Bir insan hiçbir zaman, nereye gittiğini bilmediği zamanki kadar uzun yol gidemez.

Nereye gittiğinizi bilmiyorsanız, her yol sizi oraya götürecektir.

Hayatı güzelleştirmek, ona bir nesne vermektir.

İnsan nereye gideceğini bilmezse, çok ileri gidemez.

Bir limana ulaşmak için yelken açmalıyız, yelken açmalıyız (demir atmamalıyız), yelken açmalıyız, sürüklenmemeliyiz.

Hayatta en zor şey, amaçsız insanlarla yaşama zorunluluğudur.

Varacak bir yeri olmayanlar için tüm yollar anlamsızdır.

Hayat öyle bir biçimde olmalıydı ki, her anı anlamlı olsun!

Ya her şeyim ya hiçim,
Sorma dünyam ne biçim,
Bir kördüğüm ki içim,
Çözdükçe dolaşıyor.

Fikirlerimiz, yürüdüğümüz yollar farklı olabilir ama herhalde hedef aynıdır.

Hayatı işe yarar bir şekilde kullanmak, onu kendisinden daha uzun ömürlü bir şey için harcamaktır.

Neden hayat böyle trajik, neden böylesine bir uçurumun üzerindeki daracık bir kaldırım gibi. Aşağı bakıyorum; başım dönüyor; sonuna kadar nasıl yürüyeceğim, bilemiyorum.

Hedefime ulaşmak için daha ne kadar zamana ihtiyacım var?

Merdivenin basamağı, üstünde dinlenmek için değil, kişinin daha yukarılara tırmanmasını sağlamak üzere ayağını bir süreliğine dayaması için vardır.

Hayatın gerçek amacı, bilgi değil eylemdir.

Hayat tamamlama işlemidir, özellikle de kendini...

Her yer hayatla kirliyken hala temiz, sahici, ilkeldi ve antik bir mermer gibi huzura ermişti.

Vazgeçmeye hazır ve istekli olanlar dışında hiç kimse hayatın gerçek tadını alamaz.