Faydasız bir hayat erken bir ölümdür.

Yaşadığım hayatın hayat olmadığını, öleceğimi öğrendiğim gün anladım.

Kimileri Gül dediler, ömür boyu güldüler; Kimileri de Gül dediler, Gül uğruna öldüler.

Güç ancak ölüleri korur.

Şiirden önce aşk vardı, şiirden sonra ölüm var.

Kaybedeceğini bile bile neden mücadele ediyorsun dedi, öleceğini bile bile yaşadığını unutmuştu o ama... Bozmadım.

Doğru şeyler yapmışsanız ölmüş gibi olmuyorsunuz, bunu giderek anlıyorum.

Ölümlerimiz, hayatlarımızı aydınlatır.Ölümlerimiz anlamdan yoksunsa hayatlarımız da yoksun demektir.Herkes aradığı ölümü ölür; kendisi için hazırladığı ölümü.

Ne de olsa hepimiz ölümden sonraki pişmanlığın bir anlamı olmadığını biliyoruz.

Cesaretin ölçüsü ölmek değil, yaşamaktır.

Herkes ölür ama herkes gerçekten yaşamaz.

Kimi ölüler bize ne kadar yakın. Yaşayanların birçoğu ne kadar da ölü.

Herkes dedi, merak içinde, Ölümden sonra hayat var mı diye, Boşuna düşünürler, Sanki hayat varmış gibi ölümden önce.

Hayat, ona ilgi duyan herkes için bir anlam ifade eder.

Hayat sade olmalı, ama yalın olmamalı.

Asıl trajedi insanın ölümü değil, "diye düşündü." Nasıl yaşadığı.

Tesadüf eseri geldik dünyaya, bu sırrı çözebilmek büyük mesele. Gözle görmek hüner değildir, kalple görebilmek asıl mesele. Kulaklarla duymak mühim değildir, ruhen duyabilmek büyük mesele. Ölümden öteye başka yol var mı? Onu bilebilmek asıl mesele.

Ölümden önce hayat var mı?

Hayat, uzun yaşayanlar için bile kısadır.

Bir insanın nasıl öldüğü değil, nasıl yaşadığı önemlidir.