Ne var ki insan ekmekle yaşar önce...

Para insanı kendine karşı esir yapar.

Para çoğunlukla pahalıya mal olur.

Ülken için ne yapabileceğini düşünme öğlen yemeğini düşün.

Hayat boyunca başarının sırrı: para, para, para.

Hayattaki en önemli şey mizah duygusudur. Onu kaybettiğiniz anda beyninizi havaya uçurmak daha iyidir.

Zamanınızı ve enerjinizi harcayacağınız şeyi seçmek, hayatınızda alacağınız en önemli kararlardan biridir.

Tüm zamanınızı işinize ayırıyorsanız er ya da geç bunun için pişman olacaksınız.

Hayat mutlaka çok önemli ama hayatınızı kurtaracak kadar olmamalı bu önem.

Hayattaki en önemli çözümün, neyin "önemli" olduğuna karar verip gerisini çöpe atmak olduğunu öğrendim.

Hayatı geçici olarak süsleyen dünya malına bağlanma.

Mutluluğun formülü, gerektiğinde önemsiz şeylerle meşgul olabilmektir.

Gerektiğinde, gereksiz insanları hayatından çıkaramazsan; Hiç gerekmediğinde, sevdiğin insanlarla arana girebilir.

Para hayatı satın alamaz.

Önce ekmek, sonra ahlak.

Ama kefenin cebi yok.

Toplumumuz, üst üste konmuş paranınki dışında bütün derinliklerden korkuyor.

Enflasyonla topyekün mücadele ettiğimiz kadar cehaletle topyekün mücadele etseydik, bugün enflasyonla uğraşmak zorunda kalmazdık.

Bakacağım tek yön önüm, doğru rotayı izler gözüm. Rüzgâra emânet sözüm, hasretlerle yandı gönlüm. Yalnızlığım kalbime zulüm, korkutmakta her an ölüm. Ben bir pembe diziyim, her günüm bir bölüm.

Bir düş kurdum bin düşündüm düştüm ben. Düştüğüm rüküş düşlerden düşe düşe bî-hâl oldum ben. Var gücümle savaşıp çatışmaktayım. Yabancılık çekerek alışmaktayım. İşte onlar; yaban insanlar... İşte onlar, meyvelerime sapanla taş atanlar. Ağızları lâğım, dilleri kahverengi. Bulunamaz Sago'nun dengi, beni anlaman için gerek biraz bilgi. İlim ilim demek, kendini bilmek demek. Hayat demek değildir sabah, öğle, akşam yemek yemek. Bilekle gelen emekten yemekse hüner demek, bunun için savaş gerek! Hep taarruz var. Hep zarar muharrebelerime katıl bak, kolay mı, zormu hayatım. Ummadığım taşlar başımı yarar, budur maruzatım. Ey zaat-ı pâkım, sübhâniyem; ilhâmına muhtâcım. Dayanmak davranmaktan zor!