Ne de olsa hepimiz ölümden sonraki pişmanlığın bir anlamı olmadığını biliyoruz.

Asıl trajedi insanın ölümü değil, "diye düşündü." Nasıl yaşadığı.

Yaşlılık yıllarında sürdürülen yaşam, bir trajedinin beşinci perdesini andırır. Kişi trajik bir sonun yaklaştığını bilir; ancak bunun ne olduğunu bilmez henüz.

İnsanların çoğu hayatlarının sonunda geriye dönüp baktıklarında molalarda yaşadıklarını görürler. Takdir etmeden ve zevk almadan geçip giden şeyin aslında hayatları olduğunu gördüklerinde şaşırırlar. Ve böylece umutlarla kandırılan insan ölümün kollarına koşar.

Yirmi yaşa ertelenmiş toplu bir çocuk cinayetidir savaş.

Ölüm hayattaki en büyük kayıp değildir. En büyük kayıp, biz yaşarken içimizde ölenlerdir.

Hayatın trajedisi ölüm değil, yaşarken ölmesine izin verdiğimiz şeylerdir.

Birdenbire kendini o kadar yaşlı hissetti ki şimdi ölüm karşısına çıkacak olsa şunu bile diyemecekti: Sevgili ölüm henüz yaşamadım.

Sevgili ölüm, henüz yaşamadım.

Dünyada bütün trajediler ölümle, tüm komediler ise evlilikle sonuçlanır.

Her şey bitti, artık çok geç.

Büyük bir olasılıkla bir kaçık tarafından haklanırım.

Mezardakilerin pişman olduklari şeyler için, dünyadakiler birbirlerini yiyorlar!

Vücudumun ölümden sonra gülmesi boşuna.

Kötü bir dünya burası; onu pişmanlıkla terk etmemi gerektiren bir şey yok.

Barışta oğullar babalarını gömer; savaşta ise babalar oğullarını gömer.

Biz ölüler uyanınca… Görürüz ki hiç yaşamamışızdır.

Mezardakilerin pişman olduklari şeyler için, dünyadakiler birbirlerini yiyorlar!

Dünyada bütün trajediler ölümle, tüm komediler ise evlilikle sonuçlanır.

Ey nefsim, sonra tevbe ederim ve iyi şeyler yaparım, diyorsan ölüm daha önce gelebilir, pişman olup kalırsın. Yarın tevbe etmeyi bugün tevbe etmekten kolay sanıyorsan aldanıyorsun.