Öğrendiğim her şeyin bana öğretildiğini sanmayın. Bir çok şeyi kendi göbeğimi kendim keserek öğrendim. Hatta en sağlam bilgilerimin doğrudan bana öğretilenler değil, kendi içimden keşfettiklerim olduğuna inanıyorum.

Risk, ne yaptığınızı bilmediğiniz zaman geçerlidir.

Okudum; okuduğumu yol yol dokudum. Gördüm; gördüğümü lif lif ördüm. Duydum; duyduğumun en güzeline uydum. Sonra, demet demet topladım, yazdım, yazdım...

Bilgi olmadan gösterilen çaba, ışıksız ateş gibidir.

Yaşlandıkça sürekli daha fazla şey öğrenirim.

Kendi tecrübenin avantajı büsbütün kesinliğe sahip olmandır.

Tecrübelere dayanan bütün bilgiler şartlı geçerliliğe sahiptirler ancak. Bu ilkelerin gözden geçirilmeye ihtiyaçları vardır. Bunlar su götürmez değildir.

Mutlak kesinlikteki bir bilgiye ulaşabilmemiz için tecrübelere değil de, düşünmeye dayanan sentetik yargılara inanmalıyız.

Tecrübe bize bir şeyin nasıl olduğunu öğretse de başka türlü olabileceğini öğretmez.

Başarmak için ne yaptığını bilmek şart.

Meyvelerinden soyunan “bilgi ağacı”, gelen her yeni dönemde, daha çok meyve döker.

Yolu bilene harita gerekmez. Bilmiyorsan gerektirir.

Yaşayarak öğrenmek, bedeli en yüksek öğrenme biçimidir.

İdare işinde tecrübe her şeydir.

Askerlik bilgisi toplulukların, muayyen noktalara göre hesap edilmesidir.

Yarış mühendislerime beni aşırı bilgiyle doldurmamaları gerektiğini söylüyorum. Kokpitten çok fazla bilgi alıyoruz. Bazen arabamda ekranı kapatıyorum! İçgüdülerime güvenmek istiyorum, nihayetinde harika pilotları harika yapan da bu değil mi?

Öğrendiğiniz azıcık şeyin başka yerde faydasını göreceksiniz mutlaka! Hiçbir tecrübe boşa gitmez!

Deneyim, yalnızca onu taşıyanı aydınlatan sönük bir lambadır.

Okudum, unuttum, gördüm, hatırladım, yaptım, öğrendim.

Bütün sahip olduğumuz bilginin tecrübe ile başladığına şüphe yoktur.