İnsanlar yiyecek yemekleri ve yatacak yerleri olduğunda düşünmeyi reddederler.

Fikirler, mantık üzerlerinde işlemeden önce net olmalıdırlar.

Önce tepki gösterir sonra düşünürüz, ama önce düşünmüş sonra tepki göstermiş gibi yaparız.

Hoşa gitmeyen bir fikrin doğru olmadığını düşünmek insanın doğasında var. Eğer bir fikir bir insanın hoşuna gitmiyorsa, o zaman o kişinin o fikir aleyhinde argümanlar bulması hiç de zor olmayacaktır.

Dünya istekli olanlarla dolu; bazıları çalışmaya istekli geri kalanlar da onları kendi hallerine bırakmaya.

Boş bir kafa, şeytanın çalışma odasıdır.

Akıllı ya da değil, hepimiz hata yaparız ve belki de akıllı hatalar en kötüsüdür, çünkü çok dikkatli bir düşünce onların içine girmiştir.

İnsanların yüzde on beşinden daha azı herhangi bir konuda özgün bir düşünceye sahip. Çoğu insan için dünyanın en büyük işkencesi düşünmektir.

Emek, acı verici görülür. Çalışmamak, çalışmaktan daha tatmin edici bir durum olarak kabul edilir. Tembellik, başka şeyler aynı kalmak şartıyla, tercih edilir. Çalışma ızdırap içerir.

Zihin genelde kişiliğin atılmış, kullanılmadığından ötürü küflenmiş, durur. Dışarıdan hazır alıp üstünde hiç kafa yormadığı, kendi akıl makinesinin üretmediği formüllerle yaşar.

Başıboş bir akıl yürütme, daha önceki sağlıklı akıl yürütmelerinizin ağırlığını azaltır.

İnsan tembeldir ve boş bırakırsan çalışmaz. Asla öyle değildir. O tembelliğin nedeni eğitim sistemidir.

Düşünmek zorunluluğu kadar insanları korkutan hiçbir şey yoktur.

Düşünmek zor iştir, muhtemelen bu nedenle çok az kişi düşünür.

Çok insan düşünmeyi sevmiyor.

Düşünceler, duyguların çekim alanına girince bükülürler.

İnsan, ne istediklerini ne düşüncelerini engelleyemez.

İnsanlar yiyecek yemekleri ve yatacak yerleri olduğunda düşünmeyi reddederler.

Dil, insanların düşüncelerini birbirlerinden saklayabilmeleri için icat edilmiştir.

Ölümü düşünmek ne kadar tehlikesiz de olsa, ölümü hiç düşünmeden ona katlanmak daha kolaydır.