Hayat öyle bir biçimde olmalıydı ki, her anı anlamlı olsun!

Ebedi hayatın ne olduğunu bilmem ama, bu dünyadaki hayatımız kötü bir şakadan ibarettir.

Dünyada hiçbir şey üzülmeye değmez.

Hayat küçük şeylerden oluşur. Eğer sen seversen büyük olurlar.

Hayata değer vermeyen onu hak etmemiştir.

Dünya bir tezgahtır. Tezgahın hangi tarafında hayat olduğuysa ancak ölünce anlaşılır.

Diseler aşkı ko al ne dilersen / Diyem aşksız cihân değmez samane

Burası dünya Ne çok kıymetlendirdik, Oysa bir tarla idi Ekip biçip gidecektik.

Ben her zaman önceliği kadınlara veririm, hayatın her alanında öncelik kadınlarda olmalıdır.

Canımı yolda buldum, tuttum kolundan evine soktum.

Eğer öte dünyada makbul olacağı kabul edilen vasıflar bu dünyada üstünlük tesis etmenin aleti haline gelmiş ise ahiret sarf edilmiş olur.

Kadın, erkek önünde engel değil, cennete gitme vasıtasıdır.

Güç ancak ölüleri korur.

Maneviyat kelimesi ”mana” kökünden geliyor. Mana anlam demek. Sizin anlamlarınız varsa maneviyatınız, değerleriniz varsa ahlakınız, kurallarınız varsa dininiz var demektir.

O kadar çok tanımı var ki şiirin. Neredeyse herkes için farklı bir anlamı, farklı bir duruşu var. Yine de insanın kalbinden geçenleri, içinden geldiği gibi ortalığa dökmesi diye bir tanım getirebiliriz belki.. Benim içinse şiir, kendimi ifade etme yöntemi. Bir çeşit konuşma. Ya da hatıralara uğrama metodu. Hayatın koridorlarında savrulup giderken , "bir dakika ben de buradayım" diyebilmektir diye düşünüyorum.

Şiirden önce aşk vardı, şiirden sonra ölüm var.

Cihad içinde geçen bir hayat, kölelikten çok daha iyidir.

Benim için hayat, nefesi ilk aldığımda değil, ilk tuttuğumda başladı diye düşünüyorum.

Bu dünyaya istediğimiz gibi gelmedik, bu dünyadan istediğimiz gibi gidemeyiz.

Hayat dünyadan gelir ve hayat dünyaya geri döner.