Dünyanın kasaveti kalbin zulmeti, ahiret tasası kalbin nurudur.

Dünyaya, dünyalık şeylere sahip olmanızda bir sakınca yok. Yeter ki kalbinizde dünya sevgisine yer olmasın.

Dünyayı bırakmaya çalışacağız ama onu sevmeyeceğiz, bizim olmadığını bileceğiz.

Kalp dünya arzularından birine bağlı kaldığı ve geçici lezzetlerden birinin peşine takılıp gittiği müddetçe, imkânı yok, ahireti sevmiş olamaz.

Kalb için hiçbir şey, kendisiyle tefekkür meydanlarına girdiği uzlet kadar faydalı değildir.

Zengin bir kalp yoksa servet çirkin bir dilencidir.

Dünyanın en mesut insanları; her istediğini, dilediği anda bulabilenler değil, Rabbini her an kalbinde bulabilen sâlih mü’minlerdir.

Dünyayı terk eden Allah'ın sevgilisi olur.

Cenâb-ı Hakk dünyayı nasıl yokluğa mahkûm ettiyse, siz de onu bir tarafa atın.

Ev ziynetine takılıp kalmayan, cennet nimetlerinde gözü olan kadınlar umudumuzdur.

Müminin kalbi Allah'ın arşıdır.

Gözler iki ırmak gibidir, ne görürse düşürür kalbe.

Dünyaya meyli olana eczanemizde ilaç yok.

Bedeni hastalık belli olur ama ruhi hastalık gizlidir.

Muhammed aleyhisselamın dinine uyan, dünyayı ve haramları sevmez olur. Kalbinde haram işlemek arzusu kalmayınca, kalbine Allah sevgisi dolar. İçindeki su boşalan şişeye, hemen havanın dolması gibi olur. Böyle bir kalbde bilmediğimiz his uzuvları hasıl olur.

Evliyanın sevgisi kalbe girerse, dünya muhabbeti o kalbden çıkar. Îmân nimetinin şükrünü îfâ etmek için, hubb-u fillah ile şereflenmek lazım. Birbirimizin kalbini kırmaktan titreyelim.

Allahü teâlânın sevdiklerini sevmek, dünya muhabbetini kalbden çıkarır.

Şu adinin bayağısı olan dünyayı hep hakir gör, geçici olduğunu aklından çıkarma. Allah katında olanın daha hayırlı ve daha kalıcı olduğunu unutma.

Hayattaki en iyi ve en güzel şeyler, ne duyulabilir ne de dokunulabilir. Kalp yoluyla hissedilmelidir.

İlim fazla mesele bilmek ve sormak değildir. Ancak ilmin belirgin bir vasfı vardır ki, o da aldatıcı dünyadan uzaklaşarak ebedilik yurduna dönüşü sağlamasıdır.