Dünyayı bırakmaya çalışacağız ama onu sevmeyeceğiz, bizim olmadığını bileceğiz.

Şimdi ağlıyorum sonunda, dünyayı olduğu gibi düşünüyorum. Neden nefret etmeye devam ediyoruz, neden huzur içinde yaşayamıyoruz?

Barış, diye bir şey vardır. Kalbinizde ve ruhunuzda.

Kalbin gerçek, derin barışı ve tüm ruhun huzuru sadece yalnızlıkta bulunur.

Korkunun hüküm sürdüğü bir dünyada, rüyada bile huzur yok.

Daha çok sevgi olan bir dünya yaratmak için size düşeni yapmanın huzuru yeter.

Senin bu emek ve mücadele patırtısıyla dolu, harıl harıl işleyen dünyanda koşuşturan kalabalıklar arasında senin huzurunda durayım, yüzüm yüzüne karşı.

Dünyanın en mesut insanları; her istediğini, dilediği anda bulabilenler değil, Rabbini her an kalbinde bulabilen sâlih mü’minlerdir.

Dünyanın kasaveti kalbin zulmeti, ahiret tasası kalbin nurudur.

Cenâb-ı Hakk dünyayı nasıl yokluğa mahkûm ettiyse, siz de onu bir tarafa atın.

Birini affetmek, sadece ona iyilik yapmakla ilgili değildir. Aynı zamanda, senin kendi kalbindeki bir yarayı iyileştirmenle ilgilidir.

Tanrı senden O'na armağan edeceğin huzurlu bir yürek dışında başka bir şey istemiyor.

Dünyaya meyl asla olmamalıdır.

Dünyanın hiçbir şeyine özenmeyelim, insanı küçük eder.

Tüm istediğim kalbin durgunluğu, böylece başlayabilirim karanlıkta yolumu bulmaya ve kalbine girmeye.

İki dünya var. Biri çizgi ve kanunla ölçebildiğimiz dünya, diğeri ise hayalimizle ve yüreğimizle hissedebileceğimiz dünya.

Dünya, hassas kalpler için bir cehennemdir.

Dünya, hassas kalpler için bir cehennemdir.

Sessizlik ve serinlik şimdi dünyayı sarıyor.

Hiçbir şey bu kuduran garip dünyada yalnız kalmak, bu kudurmuşluk karşısında ayrı durmak kadar güzel değildir.