Mizahı kurumuş bir toplum aptallaşmaya mahkumdur. Aptallar mizah yapamazlar. Mizah yapmayanlar aptallaşırlar. Bu arada eklemek gerekiyor, solcu olamazlar.

Günümüzde kötü örnek çok, iyi örnek ise yok denecek kadar azdır. Çocuklarımız “kötü örnek”lerle iç içe büyüyor. Sonuçta “kötü” ve “kötülük” normalleşiyor, sıradanlaşıyor, tabiatıyla da kanıksanıyor. Bu durumda önce kendimiz (anne ve baba), sonra öğretmenlerimiz, eğitim müfredatı ve toplum “iyi örnek” olacak şekilde olmalıdır.

Bu dünyayı tıpkı dünyaya geldiğimizde onu bulduğumuz gibi aptal ve kötü bir biçimde terk edeceğiz.

Kötüler, kendilerine tahammül edildikçe daha çok azarlar.

Mutsuzlara karşı işkenceler arayacak yerde, kötülüğü daha tohumdayken önleyecek, yok edecek insanca kurumlar yaratın!

Aptalların cenneti, akıllılar için cehennemdir.

Gerileyici ilerleme karşısında akıllılık da aptallığa dönüşür.

Özgürlüğün bedeli kötülüğe tahammüldür.

Optimum sayıda kötü gereklidir.

Kötü insandan kurtulmak mümkün değildir; önemli olan kötü insanı iyi şeyler yapmak zorunda bırakmaktır.

Bazen insani yerler, insanlık dışı canavarlar yaratır.

Budalalık her şeyden üstün geldi.

Hiçbir aptal şölende sessiz olamaz.

Aptallık bazen tarihsel güçlerin en büyüğüdür.

Dünyadaki tüm kötülüklerin anasının, öteki olduğundan emindiler.

Şükür ki yüz tane ahmak bir araya gelse bir tane akıllı adam etmez.

İnsanlar, tabiatları itibariyle şeytan olmaya yatkındırlar.

Çok insan kafaları olmadığı için kafayı bozmuyor.

Anlamsızlaşmış bakışları çoğunun. Şeytanlaşmış içi melek görünen çocuğun. Düşününce kötüyü tahmin edemezsin ateşini içime işleyen soğuğun. Bana bir çıkış yolu bulun, sonu gelsin kâbusumun.

Girerse hasta öküzün biri otlağa, bulaştırır hastalığı bütün köy öküzlerine.