İnsanları tedirgin eden, olan biten değil, olan bitenle ilgili inandıklarıdır.

Hayat adil değildir. Sadece ölümden daha iyidir. Hepsi bu.

Acı hiçbir zaman ıskalamaz.

Hayatta yapmamız gereken tek bir şey var, o da ölmek.

Herkes dedi, merak içinde, Ölümden sonra hayat var mı diye, Boşuna düşünürler, Sanki hayat varmış gibi ölümden önce.

Bazı yalanlar güzel, Bazı gerçekler acıymış. Bazı ölümler uzun, Bütün hayatlar kısaymış.

Ne tarafa dönersen dön popon arkandadır

Olmak ya da olmamak, işte bütün mesele bu. Katlanmak mı iyi zalim kaderin oklarına, yumruklarına, yoksa çılgın denizlere karşı gelip bir son vermek mi? Ölmek uyumak hepsi bu kadar, yalnızca uyumakla bitebilir bütün acıları yüreğin ve çektiği bütün kahırları bedenin...

Hepimiz ölüme hayat borçluyuz.

Tesadüf eseri geldik dünyaya, bu sırrı çözebilmek büyük mesele. Gözle görmek hüner değildir, kalple görebilmek asıl mesele. Kulaklarla duymak mühim değildir, ruhen duyabilmek büyük mesele. Ölümden öteye başka yol var mı? Onu bilebilmek asıl mesele.

Sayfaların arasında gözyaşları, ağlama, dişlerin birbirine çarpması ve karşılıklı katletmenin korkunç gümbürtüsü olmayan felsefe, felsefe değildir.

Ölümün varlığı bütün vehim ve hayalleri yok eder. Bizler ölümün çocuklarıyız, hayatın aldatmacalarından bizi o kurtarır.

Zaman en iyi öğretmendir ama tüm öğrencilerini öldüren bir öğretmen.

Hayatın en büyük ironisi, hiç kimsenin hayatta kalmaması.

Hayat ölmek için çok kısa.

Ölüm, hayatın bizden yüz çeviren tarafıdır.

Ve ben bu hayatı sevdigim için, biliyorum ki ölümü de seveceğim.

Ayrılık kaçınılmaz bir sondur, kimse istemez ama gereklidir. Çünkü hayat olduğu gibidir; olması gerektiği gibi değil.

Aşkın gizemi ölümün gizeminden daha büyüktür.

Sen öldün ve ben de ölmekteyim. Ama önemi yok çünkü hayat ölmez.