Ne çok acı var.

Benim müziğim o kadar ağlıyor ki, sözlerimde gülemiyorum.

Hüznün sayısız tonu, birçok yüzü vardır; çiçekler, kuşlar, rüzgârlar gibi. Ben, bazı yakın arkadaşlarım aracılığıyla hüznü, sevgiyi ve kederi anlatmaya çalıştım; her ne kadar bazıları tarafından anlaşılmaz ve inanılmaz bulunsa da.

Gülmek bir güneştir, insanın yüzünden hüzün ve keder kışını defeder.

Küçücüktüm, ufacıktım, Bir dilenci kraldım, çok yürüdüm, çok acıktım. Kalbim sızlar, yüzüm gizler, Bir tren camından, dünyayı gördüm, Haline üzüldüm.

Dünya hiç olmasaydı bile müzik var olurdu.

Benim müziğim o kadar ağlıyor ki, sözlerimde gülemiyorum.

Seni hasta eden dışarıda yağan yağmur değil, içine yağan yağmur.

Yapayalnızdım; yanımda kederimi dağıtacak, beni en korkunç hayallerin sarsıcı ağırlığından kurtaracak hiç kimse yoktu.

En tatlı şarkılar en acı duyguları dile getirenlerdir.

Dinleyemeyecek kadar üzgün olduğum zamanların dışında, müzik benim tesellim olmuştur.

Gene kafamda bir sürü eksiler, artılar. İçimde gecelerin kahrı. Yalnız ben ağlarım, ağlamaz martılar...

Sanki dünya sessizce benden uzaklaşıp gidiyordu.

Unutmanın acısı, ayrılığın acısından farklı. Ayrılık hüzne yakın; unutmak kasvete. Yani birini er geç unutmaya mahkum olduğunu bilmenin kasvetinden bahsediyorum. Birini yavaş yavaş unuttuğunun bilincine vardığın anıların sıkıntısından bahsediyorum. O kişinin parça parça silinip alakasız hatıraların arasına karışmasından bahsediyorum. Belki de neden bahsettiğimi bilmiyorum; sadece üzülüyorum, vasıfsız keder.

Göklerde, umutsuzluklarla sızlanan soluklar vardır. Gece, loşluğunun içinde kefenler getirerek ta yükseklerden iner.

İnsanların daha çok güldüğü, daha çok müzik dinlediği, daha çok aşık olduğu bir dünya istiyorum.

Çünkü kırıldım saç uçlarıma kadar.

Şimdi üzgünüz arkadaş, yolumuza çıkmayın üzgünüz.

Az ağlıyoruz. Dünya bu yüzden çok kirli.

Adam, acı mümkün olduğu kadar kendi içine aksın diye yüzünü önüne eğmişti.