Korku tuhaf bir topraktır. Genellikle itaat yetiştirir, tıpkı sıra sıra ekilen ve bu sayede yabani otları ayıklaması kolay olan mısır gibi. Ama bazen içinde meydan okuma patatesleri de biter ve bunlar yeraltında gelişir.

Ruh genleşme kapasitesi en yüksek elementtir. Hiç bulaşmayan soygazların tersine soysuz bir gaz gibi büzülür bulaşır, şişer yapışır, söner zavallılaşır.

İnsan anatomisini bilirim, hayatım çünkü kadavrada boşuna ar damarı aramakla geçti.

Bilgelik ve öğrenme özelliği olmayan zengin insanlar, altın renkli yünleri olan koyunlardır.

İnsan özü karanlık bir deniz; fazla açılmaya gelmez.

Ahmakların bir anda akıllandığı görülmemiştir.

Keklik gibi başını kara sokmuşsun, çevreni görmüyorsun. Gerçeklerden haberin yok.

Duymak fayda etmez sağıra zâten.

Serçeler gibidir insanlar, ilelebet uçmaz düşer.

Bütün hislerimizi yumruk kadar kalbimize sığdırıyoruz.

Doğal seçilim gelecek nesillerdeki cehaleti ortadan kaldırmayacaktır.

Aklı başında hiçbir insan savaşı barışa tercih etmez.

Belki kitaplar bizi yarım da olsa mağaralarımızdan çıkartabilirler.

İnsanlar, anlamadıklarına daha çok inanırlar.

İnsanlar kötü bir şeyi bilerek yapmazlar, doğamız gereği iyi şeyleri kötü şeylerden daha üstün görürüz.

Karanlıktan korkan bir çocuğu kolaylıkla affedebiliriz. Hayattaki gerçek trajedi yetişkinlerin aydınlıktan korkmasıdır.

Hayat, içinde bazılarının ticaret ve alış-veriş, bazılarının eğlenmek, bazılarının ise diğerlerinin arasında olsalar bile sadece oradaki yaşamı filozofça ve sanatçı gözüyle izlemek için dolaştıkları büyük bir fuar gibidir.

Ne var ki anlamadığı şeye önem atfetmek cahilin doğasında vardır.

Önce ekmekler bozuldu. Sonra her şey.

Efendim ‘köpekler gibi’. Köpekler kendi kendilerine dövüşmezler, köpekleri insanlar dövüştürür, burada sizi kim dövüştürüyor? Çakallar, sırtlanlar, bunların ekolojik dengede bir rolleri vardır, bunların her biri o sistemden beslenirler. Hiçbir hayvan, ne çakal ne sırtlan, ihtiyacından fazlasını yemez bazıları gibi beyler.