Herşey biz ona nasıl bakarsak bize öyle görünür.

Hayatta görmek istediğimizi görürüz.

rüzgâr üşüyen için soğuk, üşümeyen için soğuk değildir.

Her şey herkese nasıl görünüyorsa öyledir.

Her şey sadece algılandığı haliyle mevcuttur.

Farklı zihinler için aynı dünya bir cehennem ve bir cennettir.

Her şey bir şeye nasıl baktığınıza bağlı.

Her şey nereden baktığınıza bağlıdır.

Gördüğüm şeylerin boyundayım ben, Kendi boyumda değil.

Bir olay, uzay zamanın öyle bir parçasıdır ki onu bir kedinin çizgi gibi incecik göz bebeğinden postalayabilirsiniz.

Gerçek doğru, kim için doğru? Bunu kim söyleyebilir? Hiç kimse.

Sanatını icra eden her sanatçının belli miktarda cazibesi, albenisi vardır. İnsanlar sanatçıları kafalarında kurarlar, onları belli kalıplara sokarlar ister istemez. O sanatçıya ulaştıklarında belki akıllarındaki kişi yok oluverir ve o kişi yepyeni bir kişi olarak doğuverir.

İnsanları tedirgin eden, olan biten değil, olan bitenle ilgili inandıkları.

Eğer algı kapıları temizlenseydi, her şey insana, olduğu gibi görünürdü; sonsuz.

Bir şeyin öyle olduğuna duyulan sarsılmaz inanç, o şeyi öyle yapar mı?

Bir insan gördükleri kadardır.

“Ve ben ara sıra gördüm / insanın gördüğüne inandığını”

Putları oldukları gibi tanımak onların büyüsünü bozmaz.

Hayatın aslında bir masala benzediği doğruymuş.

Sahnelemek, bir şeyin, başka bir şey gibi görünmesini sağlamaktır.