Hayatın gerçek amacı, bilgi değil eylemdir.

Devrimden başka bir hayat yoktur.

Mutluluk bir amaç değildir. Bir yan üründür.

Anlam katamadığınız, anlamlandıramadığınız hiçbir şey sizi mutlu etmez.

Aradığımızın ne olduğunu biliyorsak, arayacağımız yer bellidir.

Mutluluğun peşinde koşan bir insan mutluluğu bulamaz. Mutluluk, başka şeylerin yan ürünü olarak gelir.

Bir ömür, sadece amaca ulaşmak için harcanmaz. O amaca doğru atılacak bir iki adıma yardımcı olmak için de harcanır.

Hayat öyle bir biçimde olmalıydı ki, her anı anlamlı olsun!

Ve İnsanlar her şeyi yapmayanlardan, her şeyi yapamayacak olanlardan bile her şeyi bekleyerek yaşıyorlar.

Şunu unutmamak gerekir ki, yaşamda çoğu zaman bir durumun, bir olayın, bir eylemin karşısında değil, bir insanın karşısında bulunuruz. Ve önemli olan da bunu bilmektir.

İnsanları tedirgin eden, olan biten değil, olan bitenle ilgili inandıklarıdır.

Hayat dar alanda trajedi, geniş açıda komedidir.

Hayatın, yerküreye hapsedilecek kadar basit olmadığını düşünüyorum.

Hayatı işe yarar bir şekilde kullanmak, onu kendisinden daha uzun ömürlü bir şey için harcamaktır.

Hayat adil değildir. Sadece ölümden daha iyidir. Hepsi bu.

Merdivenin basamağı, üstünde dinlenmek için değil, kişinin daha yukarılara tırmanmasını sağlamak üzere ayağını bir süreliğine dayaması için vardır.

Herkes dedi, merak içinde, Ölümden sonra hayat var mı diye, Boşuna düşünürler, Sanki hayat varmış gibi ölümden önce.

Nasıl oluyor, vakit, bir türlü geçmezken, yıllar, hayatlar geçiyor?

Bazı yalanlar güzel, Bazı gerçekler acıymış. Bazı ölümler uzun, Bütün hayatlar kısaymış.

Hayat tamamlama işlemidir, özellikle de kendini...