Bizim uyanık bilincimiz, yer altına inen gizli geçitlerle, görünmeyen, ama rüyalara açılan kapılarla dolu bir ülkedir.

Hangi aklı başında insan bu dünyada yaşar da delirmez ki?

Aklımı kaçırdıysam bana göre hava hoş.

Zihnin her yanılsaması veya dolaşmasına delilik denmesi gerektiğini söylemiyorum.

Delilik, akıl sağlığı bozuk bir dünyaya ayak uydurabilmek için yapılmış akılcı bir hamledir.

Delirmek bazen gerçekliğe verilebilecek en uygun tepkidir.

Düşümüzde düş görmeye başlayınca, uyanma zamanı yakındır.

İşin kötü tarafı, yemin ederim ben deliyim.

Uyanık olmak, yaşam dolu olmaktır, farkındalıktır. Şimdiye dek tamamıyla uyanık bir insanla hiç karşılaşmadım. Gözümü dikip yüzüne bakabilir miydim eğer karşılaşsaydım?

Bilinç, gözümüz açıkken gördüğümüz rüyadır.

Deliler, kendilerine acı veren şeylere teslim olmuşlardır.

Uyanıklığın tek bir ortak dünyası vardır, ama uyumak her bir insanı kendi dünyasına döndürür.

Çılgın bir dünyada akıl sağlığımı bağışlayın.

Delilik belki de artık iyileşmeyen bir acıdır.

Zihnin bedene uyguladığı şiddet herhalde sayılamayacak kadar çok insanı delirtmiştir.

Düş, ruhun çok uzun bir zaman önce bilinçli bir ego olduğu ve o ruhun çok uzaklarda erişebileceği bir bilinçli egosunun bulunduğu, en derindeki ve dolaylı ifadeler veren kozmik geceye açılan özel odasındaki küçük gizli bir kapıdır.

Umut uyanık adamın rüyasıdır.

Doğan Avcıoğlu ise ‘Yalçın, dehayla delilik arasında gidip geliyor’ demişti.

Türkler uğrayabileceği bütün aldatmacalara uğradı. Son ocaktayız. Artık her Türk tüttürülmesi gereken son ocakta bulunduğu bilincine ermelidir.

İçinde bulunulan müthiş zaman parçasının önemini bir önceki veya bir sonraki zamanla değiştirme yanlısı kimseler yaşamadaki uyanıklığı terketmiş, şimdiki zamanı gölgede bırakıp kendilerini uyuşturmuş kimselerdir.