Benim müziğim o kadar ağlıyor ki, sözlerimde gülemiyorum.

Hüzün, bir hazin kelime... Ayrılık gibi, hicran gibi; ama mutluluk gibi de. Bazen bir gözde görürüz onu, bazen bir yüzde. Bazan bulutlarla gelir, bazen lodoslarla.

Seniha kendisinin de bu kirli aydınlığın altında bu eşya ile beraber küflendiğini hissetti. Ayağa kalktı, alnını cama dayadı ve dışarıya baktı. Ağaçlar soyulmuş, havuz, dökülmüş yaprak tabakaları altında görülmez olmuştu. Sonbahar denilen mevsim ne hazin bir mevsimmiş! Bu, adeta yazın çürüyüşü, parça parça çürüyüp dökülüşü gibi bir şeydi.

Hayal gücünün olmadığı yerde tutkudan bahsedilemez.

Yaratıcı olmak için kuşatılmamışlık duygusuna sahip olmak gerekir.

Üstün yaratıcılar alt basamakları tek hamlede atlayarak, doğrudan kendini gerçekleştirmeye yönelir.

Mantığı olmayan bir şeyin yaratılması çok üst düzey bir yapı gerektirir.

Mutlu insandan iyi şarkı çıkmaz.

Her dahi, bir parça delidir.

Deha, kendisinin hiç kimseden öğrenmediği şeyi, insanlığın ondan öğrendiği insandır.

Burnunu çeke çeke ağlamak, Belki biraz çocukça. Ağlamak, hüngür hüngür ağlamak, İçini çeke çeke, İnsanca.

Mutsuzluk dehanın ebesidir.

Şairlerin duygulu insanlar olması şart değil. Olabilir de olmayabilir de. Ama şairler düşünceli insanlardır.

En tatlı şarkılar en acı duyguları dile getirenlerdir.

Dinleyemeyecek kadar üzgün olduğum zamanların dışında, müzik benim tesellim olmuştur.

Mutluluk beden için yararlıdır, ama zihnin güçlerini geliştiren hüzündür.

Her zaman melankoliden özgür değildim; ama melankolinin bile çekiciliği vardı.

Eğitim sayesinde yeni fikir öncüleri ve yaratıcı dehalar değil müritler taklitçiler ve alışkanlıklarından vazgeçemeyen insanları yetiştirilir.

Ah, resim yaparken insan hep biraz aşıktır aslında. Bana hep insan resme içindeki aşık bir yanı döküyor gibi gelir.

Deha ile huzur bir araya gelmez.