Kendimi bulmak için önce kendimi kaybetmeyi çok seviyorum.

Gençlik yalvararak, ödünç alınarak değil, çoğu kez satın alınarak ele geçer.

Eğer bitmiş bir şey sana acı veriyorsa, duyduğun acı o şeyin kendisinden değil ; verdiğin değerin ona değmemesindendir.

Neyi kaçırmış olursak olalım, hala elimizde anlatılmaz derecede değerli bir geçmişimiz var.

Özgürlük su kadar değerlidir ve üzerine titremediğimiz takdirde aynen su gibi akıp gider.

Bütün güzel şeyler ödünçtür, beş ölü doğumun üzerine Tanrı'nın verdiği ve üç tane on yıl sonra geri aldığı Mozart ya da onun konserlerinde saraydan iki üç saatliğine alarak giydiği üzerine bol gelen üç beş parlak giysi gibi...

Herkesin güvenini kaybeden daha ne kaybetsin.

Bir elmas, boynuzlara yerleştirilmiş olsa da, yine de bir elmastır ve en saf altından parıldar.

Yaşamı güzel ve yaşanmaya değer yapan ne varsa, hepsi gider.

İnsana olanlar değil, o insanın içinde olanlar önemlidir.

Çizik bir elmas, çizik olmayan bir çakıl taşından daha iyidir.

Ağacın iyisi özünden, Yiğidin iyisi sözünden olur.

Ağaç meyvesinden bilinir, yaprağından değil.

Bütün dünyayı kazanıp kendi özünü kaybetmekten acı çeken bir insana ne faydası olur?

Boşuna merak ediyorsunuz. Bu kişinin hangi milletten olduğunu bilmeniz neye yarar?

Erdem, yaşlanmaz.

İyi bir insan öldüğünde ona ağlamayın. Asıl onu kaybeden topluma ağlayın.

Hayatta öyle seçimler yap ki kazandığın şeyler, kaybettiklerine değsin...

Zaman en değerli varlığındır ve asla geri dönmez.

Altın çöpe düşse değerini kaybeder mi? tenekeyi parlatsan hiç çeyrek altın eder mi?