Yaşamda en yüksek bedel, sevginin korunması için ödenir.

İnsan umudu taşıdı, kimisi kırdı umudu. Lâkin kiminin sahip olduğu tek şey oydu, hepsi buydu.

Hayat bilgisi kitaba sığmaz, başkalarına yedirin.

Bir kişiyi ele veren değer yargılar değil, değerlemeleridir -fiilen yaptıkları, ortaya koydukları, yaşadıklarıdır.

İnsanı zaman kadar terbiye eden şey yoktur.

Bir dava, uğrunda ölünecek kadar değerli değil ise, uğrunda yaşanacak kadar da değerli değildir!

Düşlerine layık ol.

Yaşadığım deneyimler kadar yaşım yok.

Hayatta hiçbir şey insan hayatı kadar değerli değildir.

Deney, öğretmenlerin en iyisidir; yalnız okul masrafı ağırdır.

Yaşadıklarımdan etkilendim, yoksa duvar olmam gerekirdi.

Yaşamın büyük bir değeri yoktur, fakat ondan başka şeyimiz de yoktur.

Hayat bize onu nasıl yaşamamız gerektiğini öğretmez. Hikayeler, tecrübelerimizi masallardan Tolstoy’un Savaş ve Barış romanına uzanan geniş bir yelpazede komik, trajik gibi kategorilere göre örgütler. Hayatın ne olduğunu, seçimlerimizin ve eylemlerimizin sonuçlarının ne olabileceğini hikayelerden öğreniriz.

Sadece bedelini ödediğin şeyi alabilirsin.

Para çoğunlukla pahalıya mal olur.

Eğer bir insanın hayatından daha değerli bir şeyi yoksa onun hayatının da değeri yoktur!..

Bir insanın hayatının ölçüsü, uzunluğunun değil, onun iyi harcanmasıdır.

Tecrübe, yaşlanarak değil, yaşayarak kazanılır; ve zaman insanları değil, armutları olgunlaştırır.

Sanatın aslında bir şekilde yaşamımız içinde bazı anlara zoom yaptığını düşünüyorum. Zoom’ladığını ve kimi zaman da pause yaptığını. Bir şekilde o akıp giden şeyi bir an için durduruyor. Çünkü aslında sanatçının gerçekten hikâye olarak, kavram olarak çok temel bazı şeyleri var. Bin tane hikâyemiz yok.

Yaşamı güzel ve yaşanmaya değer yapan ne varsa, hepsi gider.