Kimsenin kimseyi anlamadığı bir dünyada söz boşluğu dövmekten başka ne işe yarıyor ki?

Yalnızlık, yaşamda bir an Hep yeniden başlayan Dışından anlaşılmaz Ya da kocaman bir yalan Kovdukça kovalayan Paylaşılmaz Bir düşün’de beni sana ayıran Yalnızlık paylaşılmaz Paylaşılsa yalnızlık olmaz.

Sustu. Konuşmak gereksizdi. Bundan sonra kimseye ondan söz etmeyecekti. Biliyordu; anlamazlardı.

Dünyada gereğinden çok kadın vardı; ama yalnız bir teki yoktu...

Bana göre yapılmamış, benim için düzenlenmemiş bir dünyada yaşıyorum, doğru...

Sadece bir yaşamı anlamak için dünyayı yutmalısınız.

Hoşça kal gururlu dünya! Ben evime dönüyorum. Sen benim dostum değilsin! Ben de senin!

Kendi kendimden nefretimin çerçevelediği ve çirkinleştirdiği bir dünyada yalnızım

Kendi dünyasını kazanır dünyayı kaybeden.

Dünyayı değiştirme çabaları yenik düştü, şimdi bir kez daha anlamak gerekiyor onu.

İnsanoğlu, kendi dışına çıkamayan, başkalarını ancak kendi içinde tanıyabilen ve aksini iddia ettiğinde yalan söyleyen bir yaratıktır.

Hepimiz, bu denli çok birlikte olmamıza karşın, çok yalnızız.

Dünyayı anlamak yetmez, onu değiştirmek gerekir.

Zaten, kim gerçekten bakabilmiş ki, içine…

Sanki dünya sessizce benden uzaklaşıp gidiyordu.

O gün bilmediğim bir şeyi anladım. Dünyanın sizin içinizi görmediğini, derinin ve kemiğin maskelediği umutlarınızı, hayallerinizi ve kederlerinizi zerre kadar umursamadığını.

Seni anlıyorum demek büyük bir yalandır. Kocaman bir yalan. Kimse kimseyi anlayamaz ve tanıyamaz dünyada.

Bilginin amacı bize karşıt duran nesnel dünyanın tuhaflığını kaldırmak ve deyim yerindeyse, kendimizi bu dünyada evimizde hissetmemizdir.

Şu küçücük dünyada herkes incitilmiş, isimsiz, herkes yanlış yerde.

Çiçekler güneşe dönüyor dönüyor Dünya durmadan dönüyor dönüyor Yalnız dönmeyen bana sensin Bekliyorum hep sen neredesin.