Oyun oynamaktan kaçan çocukların ruhsal gelişimlerinde her zaman bir aksaklık söz konusudur.

Her şey güllük gülistanlık olacak olsaydı gerçekten imtihan olmazdı. Gelişigüzel doğar, büyür, ölürdük.

Ben sürekli kazık yedim, artık kazığı çok iyi biliyorum. Ama insanı geliştiren şeyler de o kazıklar maalesef. Köteği yedikçe insanın derisi güçleniyor. Kabuk bağlayan yara daha kuvvetlenirmiş. Mesela bir yerinizi kanatın orası kabuk bağladıktan sonra daha sertleşirmiş yani deriniz. Aynen o misal ben de arkadaşlarımı tanıya tanıya hayatı tanıdım.

Biz gerçekten bir kukla sahnesindeyiz: Kuklacı Felek usta, kuklalar da biz. Oyuna çıkıyoruz birer, ikişer ikişer; Bitti mi oyun, sandıktayız hepimiz.

Hayatın macerası öğrenmektir.

Sıradanlığa yönelerek kendi gerisinde kalanlar vardır.

Çocuk yarınki insanın bugünkü kayıt aracıdır.

Çocukta sosyalliği arttırmak istiyorsanız ona yüz tanıma eğitimi verin.

Bir şeyi parmakla işaret etme becerisi kazanmak bile zihinsel gelişme işaretidir.

Her gün yeni bir şeyler öğrenerek yaşlanıyorum.

Hayat hem kendini geliştirmek hem de aşmaktır. Eğer bir şey sürekli aynı durumda kalıyorsa, o zaman yaşamak sadece ölmemektir.

Bir hayat yetmez büyümeye.

Yazgı kartları karıştırır, biz de oynarız.

Yaşadıklarınızın ustası, yaşamakta olduklarınızın kalfası, yasayacaklarınızın çırağısınız.

Büyütülecek beş çocuğu olan bir adam, hayata karşı bir kayıtsız seyirci mevkiinde kalamazdı.

Davranışlarından utanıp, sıkılma; hayatın tümü bir denemedir.

Çocuklar, sabırsızlığın deli fişekleri.

Gelişmek ve sürekli ders çıkarmak isteyebilmek bir miktar tevazu gerektirir. Yine de, hayatta seçtiğimiz her yolu izlemenin asıl amacı, bunu yaparken kendimizi güvende hissetmemizdir.

Hayatım, ciddiye alınmasını istediğim bir oyundu.

Umut kapasitesi hayatın en önemli gerçeğidir. İnsanlara bir varış noktası duygusu ve başlamak için enerji sağlar.