Tutkularla gerçekleştirilebilen her şey akılla da gerçekleştirilebilinir.

Tutku kendi karanlığını en çok gizlediği zaman belli eder kendini,tıpkı en karanlık göğün en azgın fırtınayı bildirmesi gibi..

Tutkulardan ve arzulardan yoksun bir insan, insan olmaktan çıkar.

En güzel savaş, insanın kendi öz varlığı ve tutkularına karşı giriştiği uğraştır.

Bir tutku, yolu üzerinde engel gördü mü, insanın gözlerini bağlar ve kör eder.

Gücünün yettiği kadar savaş duygularınla.

Ah o tutkuların yarattığı uğursuz körlük . . .

Herhangi bir şeye karşı, heyecan duymaktan korkma.

Karşılığında sevgi uyandırmadan seviyorsanız, yani sevgi olarak sevginiz karşılıklı sevgi yaratmıyorsa; seven bir kişi olarak dışavurumunuzla kendinizi sevilen bir kişi yapamıyorsanız, sevginiz güçsüzdür, bu bir talihsizliktir.

Köleliğin beteri, kendinin kölesi olmak değil midir?

Akıl ne zaman arzularımızı veya korkularımızı yönlendirdi?

Tutkularını tutan insan en güçlü insandır.

Pek çok kişi kafasındaki imgenin temsil ettiği bilgeliğe erişemediği için aşağılık duygusuna düşmüştür. İnsan duygu ve tutkularından ötürü neden aşağılık duygusuna kapılsın? Hayatı yaşamaya değer yapan şey tutkudur.

Aşk, ancak ondan kaçmakla yenilebilir.

Kimseler bilmesin diye halimi / Kendim kendisini böyle savunur; / Dışımdan içimin hali okunur / İçim alev alev, içim besbelli.

Bir adamın hayaletimsi yüreğinde biriktireceği şeylerle hiçbir ateş ya da serinlik başa çıkamaz.

Tutku bireyselleştirir, ama köleleştirir de.

Köleler efendilerine değersiz insanlar da tutkularına köledir.

Tutkusu olmayan birinin harekete geçme ilkesi veya nedeni yoktur.

Filozoflar, tutkuların çok canlı, ateşli olduğunu söylüyor.