Bir insan gördükleri kadardır.

Bizi mutlu ya da mutsuz kılan; olaylar değil, onları algılama biçimimizdir.

Beyin gerçeği arama organı değildir, inanma organıdır.

Herşey biz ona nasıl bakarsak bize öyle görünür.

Gerçeklerin önemi yoktur. Önemli olan size nasıl hissettirdiğidir.

Her insan kendi görüş sahasının sınırlarını dünyanın sınırları olarak kabul eder.

Gerçekliği, sakat gözler ve kulaklarla algılayan insan, görüngülerin ardındaki kaynağa gereksinme duyar.

Algılanan şey, var olan şeydir.

Gerçeklerin çoğu aptalcadır.

Her şey sadece algılandığı haliyle mevcuttur.

Gerçek daima hayal edebildiğimizin çok daha ilerisindedir.

Olaylar göründüğü gibi olmayabilir.

Biz kendi yarattığımız bir dünyada yaşıyoruz.

Kimse neyin gerçek neyin düzmece olduğundan haberdar değil.

Gerçekliği algılamak bir yetenek işidir. Çoğu insanda bu yetenek yoktur ama belki böylesi daha iyidir.

Her zaman sadece tek bir gerçeklik vardır.

Gerçek; bütün’ün çığlığı, birkaç kişinin ise oyuncağıdır.

Tüm felsefenin (yani Platon felsefesi) temel düşüncesi bizim tarafımızdan algılanan şeylerin, ideal biçimlerin ya da düşüncelerin kopyaları, taklitleri ya da yansımaları olduğudur.

Dünya bizi sadece kendimizi gördüğümüz gibi görebilir.

Gerçek renkler inceliklidir. Seçebilmek için daha açık bir görüş ister.