İki bilgi kaynağım var; biri kütüphanem, diğeri seccadem. Allah ikisinden de ayırmasın.

Bir kütüphane, bir inancın işaretidir.

Kütüphaneler insanlığın tek güvenilir ve kalıcı olan belleğidir.

Lütfen, yalvarıyorum, gidin, televizyonunuzu çöpe atın ve boşalan yere güzel bir kütüphane kurun.

Kütüphaneler olmasaydı, ne mi olurdu? Geçmişimiz ve geleceğimiz hiç olurdu.

Kütüphane, kitaplara ibadet edilen bir türbe değildir. Edebi tütsünün yakılması gereken veya kişinin ciltli kitaba olan bağlılığının ritüel olarak ifade edildiği bir tapınak değildir.

Kütüphane, fikirlerin doğduğu, tarihin hayat bulduğu bir doğum odasıdır.

İçinde kitap olmayan bir oda ruhsuz bir beden gibidir.

Cennet bana hep bir kütüphane gibi gelmiştir.

Gezegendeki her bir insanın tüm insan bilgisinin toplamına ücretsiz erişim sağladığı bir dünya düşünün. Yaptığımız şey bu.

Cahil birinin bir kez yaptığını bütün cahiller her zaman yapabilir.Çünkü cehalette hiyerarşi yoktur.

Kitap zekaların eşitliğidir.

Kütüphanelerde insanlar nasıl her şeye parasız erişebiliyorlarsa tüm yaşam sistemleri de paradan bağımsız hale gelebilir.

Sözüne efendisininkiyle aynı ağırlığı verecek koşulların eşitliğini sürdürmek yerine, amirinin aynı bilgi dokunuşuna erişime sahip olmaktan memnundur.

Kütüphaneniz sizin portrenizdir.

Bir kütüphane lüks değil, yaşamın gerekliliklerinden biridir.

Aklı uyandıracak olan da kitap, kitaplık.

Kütüphane bütün çağların, bütün ülkelerin ölümsüzleri ile dolu.

Fakat en hoşu, akşam kütüphaneme çekildiğim zaman bildiğim dört dilde kâinatın en ilginç sorunları hakkında bilgi edinebiliyor, bunlar hakkında fikir yürütebiliyor, bu dünyada ne aradığımı sorgulayabiliyor ve ertesi gün dünyaya yepyeni bir zevkle bakabiliyor olabilmemdir. Benim için kâinat bir cennettir.

Her insanın hafızası, onun özel kütüphanesidir.