Darwin, mağaraya konan bir insanın körleştiğini yazıyor. İnsanın gelişmiş türü olan 'aydın' da bunu tersi oluyor: Karanlıkta gözü büyüyor.

Tanrı’nın Egemenliği, bir adamın bahçesine ektiği hardal tanesine benzer. Tane gelişip ağaç olur, kuşlar dallarında barınır.

Ey askerim kurşunum, kulun hâli aynı kalem-i kurşun. Anlatayım şöyle ki; dışa kapanıktır başı, yavaş açılır dışa ilki. Ucu sivrildikçe olur sanki ormanda gezen tilki.

Ben herşeyi bilmem ama; her gün yeni birşey öğrenirim .

Başkalarına yol göstermek isterler, kendilerine Yol gösterilmesi gerekirken...

Dürüst başarısızlıktan değerli deneyimler gelebilir.

Kendinizden daha başarılı insanlarla zaman geçirmek iyidir.

Oldum dediğim an, biterim.

Öğrenmek için dinlemek zorundasın. Geliştirmek için denemek zorundasınız.

Bilgi adım adım ilerler, sıçramalarla değil.

İnsan daha da gelişecekse bir gün, kalbinde beş göz olacaktır, bunca kirlenen kan yüksek bir şey yaratamaz çünkü!

Büyüme nesnelerle ilgili bilgi kırıntılarından dünyalar kuran logaritmik bir öğrenmedir.

Bir şey yıkılırsa, çocukların öğreneceği parçalar olur.

Her gün yeni bir şeyler öğrenerek yaşlanıyorum.

Yaşlandıkça sürekli daha fazla şey öğrenirim.

Bileytaşı keskin değildir ama en sert demiri bile keskin eder…

Bir insan, akıllı olsa da, daha fazlasını öğrenmekten asla utanmamalı.

Kitaplarla öğrendim ‘insan’ olmayı. Kişiliğimi onlara borçluyum. Kişilik, yaradılıştan ötedir. Onu edinebilirsiniz. Kitap ve sanat bu konuda bence tek kılavuzunuz.

Hayatınızın ikinci yarısını, ilk yarının hatalarından kurtularak geçirebilirsiniz.

Her zaman büyümek zorundasın,” dedim. Ama kafanın içinde büyümek zorundasın evlat. Bizim için insan türü insanlar önemli olan budur. Ve bu tür bir büyüme asla durmaz. En azından olmamalı. Büyüyebilirsin evlat; ya da ölebilirsin. Sahip olduğunuz seçim bu ve tüm hayatınız boyunca devam ediyor.