Uzayı ve sonsuzluğu düşündüm bir ara. Yıldız mahşerinden dünyaya ve kendime baktım. Dönüşme, patlama, parçalanma serüvenlerinin uzaydaki anlamını ve amacını düşündüm. Ağrı, acı ve çatışma ocağı haline gelen beynimi uzaya benzettim. Ellerimin arasına aldım kafamı. İnsanileşmenin korkunç bedeli karşısında, dehşete düşercesine ürperdim.

Her insan filozoftur.

İnsana ait düşüncelerin doğruluğu karşısında insan hayatının değeri nedir ki?

İnsan öyle yaratılış ki: düşünür, taşınır, hamle yapar...

İnsan, seçmesini bilen hayvandır.

İnsan beyni değirmen taşına benzer. İçine yeni bir şeyler atmazsanız, kendi kendini öğütür durur.

Entelektüel , yapısı gereği muhaliftir. Her dönemi sorgular, düşünür. Sürüleşmiş kitlelere katılmaz, tam tersine toplumu siyasi beyin yıkamalara karşı uyarmaya çalışır ve kaçınılmaz olarak er geç bu tutumunun bedelini ödemek zorunda kalır. Bazen koca bir ülkeye karşı tek başınadır. Yağmur gibi yağan suçlamalar onu bir önyargılar bataklığında boğulmaya mahkûm eder. Ama o başka türlü davranamaz; elinde değildir. Böyle yaşamaya mecburdur.

İnsanın aklına ne hatıralar geliyor!

İnsan düşüncesinin tarihi, insan budalalığını ortaya koyar.

Düşünce, tamamen, zihni oluşturan bir insan eylemidiir.

Aslında insanlar da Tanrı'nın reklamı değiller mi?

Nasıl kafa sayısı kadar düşünce varsa, kalp sayısı kadar da sevgi çeşidi vardır.

Tüm inciller insan yapımıdır.

İnsan düşünmeye başladığında artık etrafa körü körüne saldırmaz.

Her duygunun kendi düşüncesi vardır, buradan her düşüncenin de bir duygusu olacağı fikrini çıkarmayın ama, duygusuz çok düşünce vardır dünyada!

Sessiz insanlar en gürültülü zihinlere sahiptir.

Temiz elleri olan insanların da kirli düşünceleri vardır..

Düşünceler olmasaydı, insan yalnız olurdu.

İnsanın bildiği arttıkça, bilgisizliği azalmaz.

Felsefe donup kalmayı sevmez. Paul Valéry'nin sözleri anlamlı : "Sadece istiridyelerle ahmaklar yapışıp kalırlar.'