Felsefe donup kalmayı sevmez. Paul Valéry'nin sözleri anlamlı : "Sadece istiridyelerle ahmaklar yapışıp kalırlar.'

İnsan öyle yaratılış ki: düşünür, taşınır, hamle yapar...

Düşünün, ta ki düşüncenin derinliklerinde kaybolana dek

Uzayı ve sonsuzluğu düşündüm bir ara. Yıldız mahşerinden dünyaya ve kendime baktım. Dönüşme, patlama, parçalanma serüvenlerinin uzaydaki anlamını ve amacını düşündüm. Ağrı, acı ve çatışma ocağı haline gelen beynimi uzaya benzettim. Ellerimin arasına aldım kafamı. İnsanileşmenin korkunç bedeli karşısında, dehşete düşercesine ürperdim.

Özgürlük ancak düşünen kişi için gereklidir.

Ben sorgulayıcı, bir şüpheciyim.

Felsefe Ebedidir.

Beşeri faaliyetlerin mertebe bakımından en yükseği, keyfiyet bakımından en asili felsefe ile uğraşmaktır.

İnsana ait düşüncelerin doğruluğu karşısında insan hayatının değeri nedir ki?

Düşünme hakkını savun çünkü hatalı düşünmek dahi hiç düşünmemekten daha iyi.

Kâinat içinde her zerre bir alem olduğu gibi, insanlıkta da her insan bir kâinattır.

Felsefe, yeniden bir risk içerecektir.

Bizler, insanların düşünebildiğini nezaketen varsayarız. Aslında bunun da sorgulanması gerekir.

İnsanın gelişmesi, Tanrı'yı içinden çıkarıp yerine aklı koymasıdır.

Nietzsche, ilerleme’ye ve dolayısıyla insan’a inanmıyor. Tekellerin egemenlik kurmaya başladığı bir dönemde yaşıyor; tekellerin bireyleri sürüye çevirmeye başladığını görüyor. Bu görgü ve hastalıklı bir yapıyla, tekellere cephe almak yerine sürüye dönüşen kütlelere cephe almaya kalkıyor, sıradan insandan tiksinmeye başlıyor.

Zâten inancımız olmasa, vâr olmanın anlamı anlamsızlıktan başka bir anlama gelir miydi?

İnsan öyle yaratılış ki: düşünür, taşınır, hamle yapar...

Soyluluk, insanın nereden geldiğine değil, insanın nereye doğru gittiğine bağlıdır.

Hür insan kendi kendisi olmak ister.

İnsanlar üzerinde pek çok şey söylenir, ama insandan söz edilmez hiç.