Konfor alanımızdan çıkmanın, sorunlarımızdan ve sınırlamalarımızdan kurtulmanın tek yolu rahatsız olmaktır.

Kıyıya vurmadıkları sürece, balıklar suyun farkında değildirler.

Yorgunluk hoşnutsuzluk getirir. Hoşnutsuzluk gelişim için gereklidir.

Düşünmek, kişinin her an gerçekten düşünüp düşünemediğini kontrol etmesinden öte bir şey değildir.

Bir insan kendini izlemezse asosyal kalır, kendini izlemeyi öğrenmek de bebekken anne tarafından izlenmekle başlar.

Düşünmeye başlayalı beri bir gün sarhoş olmadan gülmedik ki.

Daima yapmaktan korktuğun şeyi yap.

Anlamıyorsunuz! Bakıyorsunuz, ama görmüyorsunuz; düşünüyorsunuz, ama bilmiyorsunuz!

Hayat, konfor alanınızın dışında başlar.

Beşer ile insan arasında önemli bir fark vardır:Aklını kullanmak!

Yeni bir keşif için, yeni yerler değil, yeni bir bakış açısı gerekir.

Yeni manzaralar aramak yerine yeni gözler geliştirin.

Hoşuna giden ve kolay bulduğun şeyleri yapmanın sana hiç bir yararı yok. O küçük, hayalperest kafanı en çok zorlayan neyse, en çetin yol hangisiyse oradan geçmen gerekiyor.

Değişim kaçınılmaz. Büyüme isteğe bağlıdır.

Eğer sadece bildiğin işleri yapmanın işe yarayacağına inanırsan, birçok iyi fırsatı masada bırakmış olacaksın.

Yansıtmak, kişinin düşüncelerini rahatsız etmektir.

Düşünme denen şeyin çilesini çekmeyenler sabahleyin yataktan kalkmayı kıvançla karşılar, yiyip içecek olmasına sevinir, yeterli bulur bunları, durumun başka türlü olmasını istemez.

Acı, anlayışınızı saklayan kabuğun kırılmasıdır.

Herkes büyük işler, büyük şahsiyetler, büyük sevinçler talep ederken, kendisini ve çevresindeki hayatı alışılmış bayağılığın,aptallığın ve hiçliğin hiç olmazsa bir milim üzerine çıkararak yükseltmek çok az kişiyi düşündürüyor.

İnsanlar bir şeyleri önce fark etmeden hissederler, sonra iç sıkıntı ve rahatsızlıkla fark ederler ve nihayet berrak bir zihinle düşünürler.