Biz ne dersek diyelim, insanlar inanmak istediklerine inanacaklardı.

Hiç sorgulamadığı şeylerden dolayı insanları sorgulamak faydasız bir girişimdir.

İnsanları tedirgin eden, olan biten değil, olan bitenle ilgili inandıkları.

Bir şeyin öyle olduğuna duyulan sarsılmaz inanç, o şeyi öyle yapar mı?

Putları oldukları gibi tanımak onların büyüsünü bozmaz.

Ha, anlıyorum. İnsanlar, var olması mümkün olmayan şeyleri görmek istemiyorlar.

Beyin gerçeği arama organı değildir, inanma organıdır.

Aptal durumuna düşmenin iki yolu vardır: Biri, gerçek olmayana inanmak. Diğeri, gerçek olanı reddetmektir.

İnsan iki şekilde kendini yanıltabilir, ilki olmayan bir şeye inanarak, ikincisi olanı görmeyerek.

Doğruya inançlar değil bilgi götürür.

Sözler sadece sözlerden ibaret değildir, gerçekleri algılama biçiminizi yönetir.

Ateist, gerçeklikle azıcık irtibat kurarak komşularının fantezi yaşamlarıyla irtibatı epeyce koparmış olur.

Dini inançlarını beslemekten beyni bilimsel gerçeklere aç kalmış insanlar var...

Görebildiğim kadarıyla, hayatın hoş bir görüntüsüne yol açacakları dışında hiçbir temelleri yoktur.

Olumlama, kelimenin tam anlamıyla doğrulamak veya onaylamak anlamına gelir. Bu nedenle, bir düşünceyi tekrar tekrar düşündüğümüzde, onu gerçek olarak onaylıyoruz.

Sadece zihnimizin kabul edebileceği şeyleri alabiliriz.

Neden inancını terk ettin? Sadece gerçek olmadığı için.

Çoğu insan bir şeyin doğru olduğuna veya olmadığına inanmayı sever.

Bizim kendimize has inançlarımız niye başkalarınınkinden daha temiz olsun?

Büyük Karanlık Adam yoktur!!!