Bir insan gördükleri kadardır.

Beyin gerçeği arama organı değildir, inanma organıdır.

Sonsuz uzayda etrafında bir düzine daha küçük kürenin döndüğü yuvarlak, ortası sıcak, üzerindeki küflü tabakanın canlı ve bilinçli varlıklar ürettiği soğuk sert bir kabukla kaplı sayısız aydınlık küre - bu ... gerçek dünya.

Gerçekliği, sakat gözler ve kulaklarla algılayan insan, görüngülerin ardındaki kaynağa gereksinme duyar.

Algılanan şey, var olan şeydir.

Her şey sadece algılandığı haliyle mevcuttur.

Başka bir dünya var.  Bu da var. Ve bu onun içinde. Ama, bu bir.

Gerçek daima hayal edebildiğimizin çok daha ilerisindedir.

Dünya hakkında zihninizde ne taşıyorsanız, dünyada da onu görürsünüz. Hayat hakkında zihninizde ne taşıyorsanız hayatta da onu görürsünüz.

Kimse neyin gerçek neyin düzmece olduğundan haberdar değil.

Gerçekliği algılamak bir yetenek işidir. Çoğu insanda bu yetenek yoktur ama belki böylesi daha iyidir.

Ve bazen, gördüm ben, insanın, gördüğünü sandığı o şeyi...

Bir yandan "devlet" yok, diğer yandan da içinde yaşayan insanlar var. "Devlet" daha çok insanların ne yaptıkları ve anladıklarıyla ilgilidir. İnsanlar eyalette yaşamıyor. Devlet insanlarda yaşıyor.

Dünyayı, olduğu gibi, gerçek yüzüyle görmek, materyalizmdir.

Materyalistler ise, dünya nesnel bir gerçektir derler.

Bulutlarda olan çarpışma, sağır biri tarafından sadece yıldırım, kör biri tarafında ise sadece gök gürültüsü olarak algılanır.

Gerçek; bütün’ün çığlığı, birkaç kişinin ise oyuncağıdır.

Tüm felsefenin (yani Platon felsefesi) temel düşüncesi bizim tarafımızdan algılanan şeylerin, ideal biçimlerin ya da düşüncelerin kopyaları, taklitleri ya da yansımaları olduğudur.

Bu dünyayı yaratan, zihninizdir.

Mutluluğun sırrı, dünyanın korkunç bir yer olduğu gerçeğiyle yüzleşmektir.